— 159 - 
bonden zijn. De min of meer holle gleufvormige steel is dan 
aan zijn voet stengelomvattend, doch belet den groei van den 
top des taks niet. Zulke synfisen waren in sommige jaren, 
b. v. in 1892, vrij talrijk, soms meerdere op dezelfde plant; 
zij komen vooral aan de lagere zwakke zijtakken voor. 
Sinds 1891, toen ik ze voor het eerst opmerkte, vond ik ze 
telken jare. 
VI. 
Syncotylen en Amplicotylen 1). 
Amarantus speciosus. In het ras met afwijkend 
aantal cotylen, waarvan ik in den vorigen jaargang (blz. 90) 
sprak, komen naast tricotylen ook syncotylen en amphicoty- 
len voor. Echter uiterst zeldzaam, en slechts in de laatste 
jaren, ofschoon het ras nu zes generatien telt. De fasciatien, 
ter aangehaalder plaatse besproken, hebben zich ook in 1894 
zeer talrijk herhaald. 
Syncotylie vond ik het eerst in het in 1892 geoogste 
zaad, bij de ontkieming in het voorjaar van 1893. Ik vond 
toen onder bijna 30.000 getelde kiemplanten uit tricotyle 
ouders één trisyncotyl exemplaar, en in omstreeks 55.000 
getelde kiemplanten uit hemitricotyle ouders drie trisyncoty- 
len. Deze vier plantjes waren dus tricotyl, met aanéén- 
groeiing der drie zaadlobben tot één drietoppig, vlak blaadje. 
Zij werden niet uitgeplant. Desniettegenstaande herhaalde 
zich het verschijnsel in de oogst van 1893, toen deze in het 
voorjaar van 1894 werd uitgezaaid. In het tricotyle ras vond 
ik toen twee syncotylen op 10.000 ex., waarvan het één twee, 
1) Over syncotylie en andere cotylvariatien vergelijke men ook 
O. Stenzel, Blüthenbïldungen beim Schneeglöckchen und Samenformen 
beider Eiche , in Bibliotheca Botanica. Heft21, 1890. 
