— 164 — 
liën verkrijgt. Het komt mij voor, dat deze voor een deel 
op gewone variabiliteit (continue variabiliteit der discontinu 
ontstane eigenschap) 1) berusten, doch voor een ander deel 
afhangen van de plaats der bekers op den tak. Want op een 
normalen jaarloot zijn de bladeren onderling niet gelijk ; zij 
vormen een reeks van voortdurend veranderende vormen, 
waarvan dikwijls het begin en het einde, dus het eerste en 
het laatste blad onderling weinig verschillen. Dus een zoo¬ 
genoemde morphologische periode. De kleinere bladen, aan 
het begin en het einde dezer periode maken nu meestal bekers 
van het type van Fig. 1 op Plaat V, d. w. z. dat een betrek¬ 
kelijk groot deel der lamina in peperhuisvorm is overgegaan. 
De grootere bladeren in het midden der looten vormen meestal 
slechts aan hun basis bekers, zooals in Fig. 2 is voorgesteld. 
Bekers, die slechts uit de helft van een blad, of zelfs uit 
een kleiner deel ontstaan waren, trof ik van tijd tot tijd, en 
in allerlei graden van ontwikkeling aan. Mijne collectie 
vormt een vrij compleete serie, die een volkomen bevestiging 
geeft van de verklaring der ascidien, die door Eichler, naar 
aanleiding van anomalien van MicJielia Ghampacah. is voor¬ 
gesteld. 
Eindelijk zijn mij twee malen bekers voorgekomen, die 
tweetoppig, en dus door de aaneengroeiing van twee bladeren 
ontstaan waren. Ten eerste in 1889 de in Fig. 3 op Plaat V 
afgebeelde beker van Magnolia obovata, en ten tweede een 
grootere, wijdere, met korter en stomper toppen van M.obov . 
nigricans in 1894. Zulke diphylle bekers schijnen ook bij 
andere planten met monophylle bekers te zamen voor te 
komen, doch steeds veel zeldzamer te zijn dan deze ; men zou 
1) Zie Intracellulaire Pangenesis en « Over halve Gralton-curven » 
in dit Jaarboek blz. 74. 
2) A. W. Eichler in Berichte d.d. Bot. Gesellsch. Bd IV, 1886 
S. 37 und Tafel II. 
