— 165 — 
daarnaar vermoeden, dat zij eene uiting van dezelfde inwen¬ 
dige eigenschap waren. 
Hesperis matronalis. In het ras, dat ik in den vori- 
gen jaargang (blz. 89) voor zijne fasciatien vermeld heb, 
kwamen ook bekers voor. Doch slechts twee malen. Ten 
eerste aan de moederplant, waarvan ik in 1886 den bandvor- 
migen stengel van Prof. Moll uit Utrecht ontving. Ik ont¬ 
ving toen nl. van die plant ook eenige rosetten, zooals zij aan 
de stengels van Hesperis plegen voor te komen, en stekte 
die. Een daarvan, tot een groote rijk bloeiende plant 
geworden, droeg in 1888 eenige fraaie bekertjes. 
De eerste generatie van mijne cultuur (1887-1888) 
leverde geen bekers. Uit haar zaad ontstonden in 1889 een 
viertal exemplaren, die reeds in hun eerste levensjaar bloei¬ 
den en zaad droegen Dit zaad zaaide ik in 1890 uit, en wel 
op twee bedden elk van 8 □ Meter, zoodat ik in het geheel 
ruim 600 flinke planten had, die echter geen van allen in het 
eerste jaar bloeiden* Bij het dunnen tijdens de ontkieming 
vond ik nu wederom een plantje met een fraai gesteeld 
bekertje. 
Na twee generaties overgeslagen te hebben keerde dus 
de anomalie terug, en wel klaarblijkelijk in hoofdzaak ten 
gevolge van de omstandigheid dat de kans daarop, door een 
aanzienlijken omvang der cultuur, groot genoeg geworden 
was. 
Oenothera Lamarckiana. De erfelijkheid der fascia¬ 
tien van deze soort heb ik in den vorigen jaargang op blz. 92 
en 95 besproken, deels voor een vindplaats onder Hilversum, 
deels voor mijne cuituur. Ik kan thans daaraan toevoegen 
dat ook in 1894 de fasciatie zich zoowel te Hilversum als in 
mijn proeftuin in een vrij groot aantal exemplaren herhaald 
heeft. 
Bekers zijn hier zeldzaam, toch vond ik er twee op de 
