— 167 — 
geen bekersvoort, in 1894 waren zij echter weer zeer krach¬ 
tig geworden en nu rijk aan bekers. Eén roset droeg er 
zelfs zes. 
Tili<i parvifolia. Bekers zijn aan linden algemeen 
bekend, en evenzeer bekend is het feit, dat zij op sommige 
exemplaren telken jare te vinden zijn. Een voorbeeld van 
zulk een geval biedt een ten onzent zeer bekende boom, 
namelijk de middelste der drie zware linden vóór de herberg 
aan de Lage Vuursche. Deze boom is in vele opzichten 
leerrijk, daar hij zoo rijk aan bekers is, dat men gemakkelijk 
een collectie van de voornaamste typen daarvan verzamelen 
kan. Doch de rijkdom is zeer afhankelijk van het jaar. Zoo 
telde ik in Juni 1887 : 16, in Juni 1888 : 30, in Mei 1890 . 
18 en in Juni 1894 12 bekers. Tegenover deze cijfers, die het 
gewone jaarlijksche aantal der bekers aan de onderste takken 
aangeven, staat het jaar 1886, toen ik aan deze zelfde takken 
82 bekers telde. Naar de verhouding tusschen de takken, 
wier bladeren ik nog duidelijk beoordeelen kon, en de hoo- 
gere schattende, moet de geheele boom er toen minstens 
driehonderd gedragen hebben. 
Voor hen, die bekers aan dezen boom wenschen te vin¬ 
den, zij vermeld, dat zij voornamelijk en soms uitsluitend, 
aan de door de zon beschenen takken voorkomen. Van 
daar dat de zuidzijde van den boom er veel rijker aan is, 
dan de noordzijde ; de beide andere zijden zijn geheel door 
de twee naburige linden beschaduwd. 
Het komt mij voor, dat de verschillende typen dezer 
bekers, evenals bij Magnolia , in hoofdzaak bepaald worden 
door het normale type van het misvormde blad, terwijl dit 
weer van zijn plaats op den jaarloot, dus van de morpholo- 
gische periode afhangt. Het zijn de eerste kleine bladeien 
van den jaarloot die bij voorkeur schildvormig worden 
(Plaat V, Fig. 11). De latere, grootere bladen worden 
