— 169 — 
De derde gaf eveneens geen beker, doch droeg in 1892 
zaad waaruit o. a. een kiemplant ontstond, die reeds aan het 
tweede blad -een bekertje droeg; dit plantje werd in zijn 
geheel gedroogd. 
De vierde droeg ook geen beker maar bracht, na in 1892 
gebloeid te hebben, twee afstammelingen met bekers voort, 
en één zonder, die echter in zijn kroost in 1894 weer vier 
planten met bekers deed ontstaan. 
Over de verwantschap dezer beker dragende individus 
(B) krijgen wij dus het volgende overzicht : 
1894 B B B B B 
1893 
1892 1B 
L 
1891 
Het komt mij voor, dat het wel niet twijfelachtig kan zijn, 
dat deze verwantschap geen toevallige is, maar op het 
overerven eener eigenschap berust, die echter zoowel in de 
stamplant A als in de meeste harer nakomelingen latent bleef. 
Op Plaat V in Fig. 9 heb ik een bekertje van de 
plant van 1889 afgebeeld. Het is een ongesteelde beker met 
geringe aaneengroeiing der beide bladranden. In andere 
gevallen zijn de bekers langer of korter gesteeld (Fig, 10) ; 
de steel is dan het onderste deel van de middennerf, waaraan 
het overeenkomstige deel der schijf ontbreekt. Zulke bekers 
vertoonen dan ook meestal een grootere aaneengroeiing, en 
dus een meer zuiveren peperhuis-vorm. Is een zeer groot 
deel van de nerf zonder schijf, dan wordt de beker natuurlijk 
zeer klein ; het uiterste hiervan is een naakte nerf zonder 
beker, een dun draadje dus. 
