— 171 — 
steel, die aan zijn voet rondom den eindknop van den tak is 
toegegroeid ; die knop is daardoor in zijn groei gestuit ; de 
schijf is echter normaal. 
Het laatste, in Fig. 5 afgebeelde voorwerp is een typi¬ 
sche beker, die ook weer den tak afsluit, doch waarvan nu 
de schijf zelf bekervorm heeft aangenomen. 
Het komt mij voor, dat het gelijktijdige optreden dezer 
bekers aan een kleine groep planten, die vermoedelijk van 
gemeenschappelijken oorsprong waren, opgevat mag worden 
als een argument voor een gemeenschappelijke oorzaak, die 
wel deels in uitwendige omstandigheden, maar voor een deel 
toch ook in een erfelijken aanleg moet gezocht worden. 
Plantago lanceolata. Diphylle ascidien vond ik bij 
twee algemeen bekende variëteiten van deze soort, n.l. : 
a) . P. lanc. coronata 1), wier aren van tijd tot tijd 
door een vegetatieve bladroset gekroond worden. Van zulke 
planten verzamelde ik in 1889 zaad, en zaaide dit in het 
volgend voorjaar. Onder talrijkekiemplanten vond ik er vijf, 
waarvan telkens de beide eerste blaadjes, boven de lange 
lijnvormige zaadlobben, tot een eng buisje aaneengegroeid 
waren. Twee zulke gevallen heb ik op Plaat V in Fig. 7 
en 8 voorgesteld; men ziet duidelijk de beide toppen der 
verbonden bladeren. 
b) . P. lanc, racemosa. Van de variëteit met ver¬ 
takte aren vond ik in 1888 bij Hilversum een fraai exem¬ 
plaar, waarvan ik sedert, door herhaalde uitzaaiing, een 
constant ras voortkweek. Het draagt thans, in ongeveer de 
helft der individuen, vertakte aren. Bladsynfisen, mono- 
phylle en diphylle bekers komen in dit ras van tijd tot tijd 
voor; zij zijn hier klaarblijkelijk erfelijk, hoewel zeldzaam. 
1) Ueber abnormale Entstehung secundairer Gewebe in Prings 
lieim’s. Jahrb : Bd. XXII, blz. 55. 
