— 174 — 
Later van dezelfde planten geoogste zaden waren even 
rijk aan cotylvarianten als deze. 
Anagallis grandiflora. Bij een proef in 1892 over 
het verband tusschen cotylvariatie i en klemdraai genomen 
(1. c. blz. 35), vond ik ook een samengaan van eerstgenoemde 
afwijking met bekers. En wel met tweebladige bekers, die 
elk den top van hun tak op dezelfde wijze afsloten als dit voor 
Grassula en Boehmeria beschreven en op Plaat V in Fig. 
3 en 4 afgebeeld is. Bekers vond ik aan een splytcotyl, 
een tricotyl en een syncotyl exemplaar. Aan het eerste 
twee, aan het tweede vier, aan het laatste één beker, allen 
in hoofdzaak van denzelfden bouw. Een eenzijdig opene 
beker of bladsynfise vond ik daarenboven aan een syncotyl in 
een ander zaaisel (1893). 
Antirrhinum majus flore variegato. Zaad van 
de firma Jühlke Nachfólger (Otto Putz) te Erfurt gaf mij 
in het voorjaar van 1892 naast talrijke tricotyle kiemplan- 
ten ook een amphicotyle. Van de tricotylen won ik zaad, 
waarin zich wel de tricotylie, doch niet de syncotylie her¬ 
haalde. Wederom plantte ik de tricotylen uit, en uit hun 
zaad kwamen nu in het voorjaar van 1894, op omstreeks 
10.000 getelde kiemplanten, naast ruim 1 °/o tricotylen, 27 
syncotylen en drie cotylbekers. Zoodat het verschijnsel, 
trots de groote zeldzaamheid, toch bij voldoenden omvang 
der cultuur blijkt terug te keeren. 
De amphicotylen of cotylbekers zijn uiterst curieus. 
De cotylen vormen een eirond lichaam, met een kleine ope¬ 
ning aan zijn top. Daarbinnen is de plumula zoo beklemd, 
dat zij zich niet ontwikkelen kan. Kweekt men nu zulk een 
plantje voort, dan zwelt het eironde lichaam allengs, doch 
terwijl de even oude tricotylen reeds een stengeltje met een 
aantal bladparen ontplooid hebben, komt uit den cotyl- 
beker nog niets voor den dag. Men zou daartoe eerst de 
