— 180 - 
Solarium Lycopersicum In mijn proeftuin droegen in 
Juni 1893 twee planten elk een bekertje. 
Trifolium repens. Ik herinner hier aan de door D r J. 
C. Costerus in dit tijdschrift (IV'blz. 13) beschreven en 
afgebeelde bekers uit mijn proeftuin in 1890. Sedert heeft 
deze plant telken jaren een aantal zulke bekers voortgebracht. 
Doch merkwaardigerwijze steeds uitsluitend aan de eerste 
bladeren in het voorjaar. 
Diphylle bekers. Behalve de boven beschreven 
diphylle bekers van Anagallis , Boehmeria , Magnolia en 
Plantago , heb ik de volgende gevallen te vermelden : 
Crassula arborescens (C . Cotyledon Jacq.) In Juli 1889 
ontving ik van de heer D r J. E. Rombouts een bekerdra- 
gende plant ten geschenke, die uit eene kweekerij bij Arn- 
terdam afkomstig was. Met uitzondering van het onderste 
deel van den stam en eenige zijtakken is nagenoeg de geheele 
plant op Plaat V in Fig. 13 afgebeeld. 
De beker is het hoogste bladpaar, en staat kruiswijs met 
het voorgaande Opmerking verdient, dat, volgens Penzig’s 
Teratologie deze soort de eenige Crassulacee is, waarvan 
een beker bekend is. Het feit, dat de tweede beker in deze 
familie, na zoovele jaren aan dezelfde soort werd gevonden 
als de eerste, wijst m. i. op een erfelijken aanleg. Verge¬ 
lijkt men echter mijn voorwerp met het door Morren in 1852 
afgebeelde (zie b.v. Masters Vegetable Teratology , biz. 26, 
Fig. 10) zoo ziet men, dat wel de plaats op den top van den 
stengel overeenkomt, doch dat overigens de habitus der beide 
bekers merkwaardig verschillend is. 
De in Fig. 13 afgebeelde plant droeg nog een tweeden 
tweebladigen beker, van denzelfden bouw als de eerste, een 
omstandigheid, die bij de groote zeldzaamheid dezer anomalie 
evenzeer voor het bestaan van een erfelijken aanleg pleit. 
Dianthus barbatus . Diphylle bekers zijn voor de 
