— 182 - 
BESLUIT. 
Uit de medegedeelde feiten mag men m i. tot de erfelijk¬ 
heid der synfisen besluiten. Als bewijzen voor deze stelling 
heb ik aangevoerd : twee door selectie gefixeerde en geaccu¬ 
muleerde rassen ( Eypochoeris glabra adhaerens en EeliantJms 
annuus syncotyleus), en verder het herhaaldelijk optreden in 
opeenvolgende generatien of telken jare op hetzelfde individu, 
deels in de rassen van mijn proeftuin, deels ook elders waar¬ 
genomen. Deze proeven en waarnemingen omvatten de ad- 
natie van zijtakken aan hun draagtak, de connatie van 
schermstralen,de syncarpie, de connatie van bladeren of blad- 
schijven, de één- en tweebladige bekers, en eindelijk de syn- 
cotylen en de amphicotylen. 
Sommige dezer waarnemingen voeren verder tot een die¬ 
per inzicht in het wezen der erfelijkheid in de behandelde 
gevallen. Ik noem de volgende : 
1) De erfelijkheid is dikwijls schijnbaar « lateraal » daar 
zij zich slechts in de zijdelingsche takken van den stamboom 
vertoont, zooals de stamboom-figuur van de roode klaver ons 
doetzien (zie blz. 169). Zooverder bij Amarantus , Oeno¬ 
thera. Het verschijnsel der amphicotylie, dat in den regel 
den groei der plumula verhindert, is uit den aard der zaak 
gewoonlijk slechts lateraal erfelijk bv. Antirrhinum , Eeiian - 
thus, Raphanus. 
2) Het vermogen om synfisen voort te brengen is dikwijls 
nagenoeg onuitroeibaar . Het is ten minste somwylen uiterst 
moeilijk, er zich in zijne culturen van te ontdoen, door als 
zaaddragers de planten te kiezen die zooweimg mogelijk of in 
’t geheel geen synfise vertoonen. (Aster, Bidens, Anethum, 
Polygonum Convolvulus ) . 
3) Synfisen herhalen zich bij uitzaaiing, ook wanneer 
zij uiterst zeldzaam zijn, bv. slechts in één exemplaar op de 
