— 215 — 
zij; hare kiembuizen dringen in het bladweefsel, en vormen 
aldaar een dicht mycelium; weldra komen rondachtige, 
kaneelkleurige, stuivende vlekken met zomer sporen, en ein¬ 
delijk bruinzwarte vlekken met wintersporen voor den dag. 
Bordeaux’sche pap zal hier zeer waarschijnlijk goede diensten 
bewijzen, indien de ziekte schadelijk dreigt te worden. — 
Het is in ieder geval raadzaam de afgevallen en droge bladen 
niet op den grond te laten liggen, maar ze te verzamelen en 
te verbranden, ten einde zooveel mogelijk de besmetting voor 
het volgend jaar te voorkomen. 
b i PuccmiA Malvacearum Mont. Het Roest van de 
maluwe , de heemst en andere maluwachtige planten, zooals 
Malope, Anoda , Modiola , werd bijna dertig jaar geleden in 
Europa uit Amerika overgebracht, en sedert enkele jaren ook 
in België waargenomen. In Vlaanderen heb ik deze zwam 
in 1889 voor de eerste maal aangetroffen. 1) Sindsdien heb 
ik ze dikwijls teruggevonden, doch meestal op wilde planten. 
Zij tast echter ook de Stokroos {Althaea rosea) aan. (Lier 
1894) 
Aan de onderzijde (zelden aan de bovenzijde) der bladen 
ontstaan'kleine, eerst roodachtig bruine, later donkerbruine, 
halfkogelvormige verhevenheden, die aan de tegenover¬ 
gestelde zijde van het blad overeenstemmen met verkleurde 
vlekken, welke in diepten van het bladweefsel gelegen zijn. 
Alleen de whiter sp or en {teleutos^oYeici) zijn bij deze soort 
bekend. — Soms wordt de zwam ook op de kelkbladen en 
op de jonge vruchten aangetroffen. 
Bestrijding : Zooveel mogelijk alle aangetaste bla¬ 
den afplukken. — Het is onnoodig de geheele plant uit te 
rooien, daar het mycelium naar allen schijn beperkt blijft 
1) Zie Botanisch Jaarboek , 4 e Jaarg. 1892, Bijdragè tot de mycologi- 
sche flora van België door G. Staes; blz. 21. 
