— 285 — 
kromming der kleppen voor het minst behulpzaam kunnen 
zijn. 
Deze naderhand gedane overwegingen blijken evenwel 
ongegrond te zijn, zoodra men den bouw der opperhuidscellen 
nader onderzoekt. Een in ’t oog vallend kenmerk ervan is 
juist de merkwaardige reductie van haar radiale wanden, op 
dezelfde manier, gelijk wij het dikwijls bij kroonbladen 
aantreffen. 
/ 
Fig. 17. — Crocus vernus ; stuk van een dwarse doorsnede van eene klep van 
een helmknop in vochtigen staat. 300 : 1. 
Fig. 18. — ld. na matige samentrekking. 300 :1. 
Zijn namelijk ook de holten der opperhuidscellen dikwijls 
tamelijk groot, zooals bij Crocus (Fig. 17 en 18), Lonicera 
(Fig. 15, pag. 280), Aesculus (Fig. 6, pag. 266), Solanum 
(Fig. 3, pag. 264), dan hangt dat alleen van de aanzienlijke 
uitgebreidheid der tangentiale wanden af; de radiale wanden 
zijn soms, gelijk in fig. 15 bij Lonicera, nauwelijks te onder¬ 
scheiden. Hunne lengte bedraagt bij dwarse en overlangsche 
doorsneden slechts bij uitzondering de helft of het derde van 
de breedte der vezelige laag, meestal ongeveer een vijfde, in 
enkele gevallen (zie fig. 12, pag. 268) b. v. bij Digitalis en 
Magnolia , slechts een tiende tot een twintigste. 
Zulke geringe afmetingen en hunne teederheid maken 
het dus volstrekt onaannemelijk, dat de radiale wanden 
der opperhuidscellen bij de samentrekking niet alleen het 
ontstaan der plooien in de overige celwanden der opperhuid 
bewerken, maar dat zij daarenboven — een verreweg moei- 
