— 317 — 
gewijze structuur; dit blijkt uit de wijze waarop zij zich in 
het gepolariseerd licht gedragen, en stemt overeen met de 
lichting hunner lijsten. Wanneer een dergelijke wand, met 
een kleine sterschijf, op het vlak onderzocht wordt, vertoonen 
niet alleen de daaruit ontspringende verdikkingsstralen, 
maar ook de dunnere gedeelten tusschen deze stralen, naar 
gelang van hunne oriëntatie aftrekkings- of optellingskleur. 
In geval de schijf der ster zich over een groot gedeelte van 
den wand uitstrekt, schijnt zij nagenoeg neutraal, terwijl de 
stralen dezelfde optische reactie als in het vorige geval 
vertoonen. Hieruit volgt dat in eene sterschijf die ongeveer 
isodiametrisch is, de stralen elkander in zekere mate door¬ 
kruisen. Dientengevolge moet het binnenste wandvlak der 
vezelcellen zich in de richting der stralen slechts in geringe 
mate, loodrecht op deze richting sterker samentrekken. 
Voor den buitenwand der vezelcellen is hetzelfde 
blijkbaar geldig ; dat ook zijne intieme structuur een straals¬ 
gewijze is blijkt zeer dikwijls uit de richting der lijsten, die 
zich vaak ook over dien wand uitstrekken en naar het cen¬ 
trum gericht zijn (zie dg. 9, bl. 268 en dg. 36b, blz. 318). 
Men kan nu licht verstaan wat er gebeurt, wanneer de 
gezamenlijke radiale wanden van ieder stercel zich loodrecht 
op hunne lijsten sterk samentrekken, terwijl de binnenste 
en buitenste terminale wanden hunne stralen (tengevolge 
van de wandstructuur) slechts weinig verkorten. Om 
dit aanschouwelijk te maken kan men zich een draadmo- 
del voorstellen zooals de geïsoleerde stercel in dg. 36c, en 
onderstellen dat dit model zijdelings met de hand omvat en 
% 
sterk samengedrukt wordt. Zoowel het buitenste als het 
binnenste eindvlak moeten daarbij een buiging ondergaan, 
die tengevolge van de versterkingslijsten aan weerszijden 
aanleiding geeft tot naar buiten convexe .welvingen (zie 
dg. 36^; in dit dguur wordt de vorm van uitgedroogde ster- 
