— 337 — 
cellen. Op sommige plaatsen is er tusschen beide een dunne 
cellenlaag geschoven, die op dezelfde wijze als de opperhuid 
gebouwd is (fig. 42, d). De vezels der binnenste cellenlaag 
zijn U-vormig; evenals in de helmknoppen liggen hare bogen 
op de binnenste tangentiale wanden, terwijl hare vrije uit¬ 
einden tot de radiale wanden behooren. Fig. 42 a leert ons 
dat die U-cellen uitgestrekt,maar zonder orde geplaatst zijn, 
waaruit volgt dat het contractievermogen en de buigings- 
weêrstand op den binnensten wand van den sporehouder in 
alle richtingen ongeveer evengroot zijn. Op het vlak gezien 
zijn de opperhuidscellen isodiametrisch (zie fig. 42, b)\ overal 
waar verscheidene radiale wanden aan elkander grenzen en 
een kant vormen dragen zij verdikkingslijsten. Naar dit feit 
te oordeelen gelijken de radiale wanden der opperhuidscellen 
door hun bouw op die der U-cellen ; zij vormen naar allen 
schijn, zooals Leclerc du Sablon reeds deed opmerken, de 
mechanische verlenging (/’ allongement) van de radiale wanden 
der U-cellen. De gansche bouw duidt ons dus aan, dat de 
verdikte binnenwand der U-cellen door het dubbele stelsel 
der radiale wanden naar buiten gebogen wordt, om dezelfde 
redenen als bij de helmknoppen door de radiale wanden der 
vezelcellen alleen. 
De opperhuid mag hier als een hulporgaan beschouwd 
worden, omdat de U-cellen in de radiale richting vrij kort 
gebleven zijn. — Deze opvatting strookt met de volgende 
feiten : 1° ieder der 4 kleppen, waarin de vruchtwand bij het 
opengaan gedeeld wordt, kromt zich naar buiten in de lengte 
zoowel als in de dwarse richting; — 2° alle buitenste tangen¬ 
tiale wanden zijn, in droge kleppen, naar binnen gewelfd 
of op een andere wijze verbogen (zie fig. 42, d), op dezelfde 
wijze als wij reeds voor de helmknoppen hebben leeren 
kennen. (Ook hier werd voor de teekening een voorwerp 
met geringen contractiegraad uitgekozen; in volkomen dro- 
