— 349 — 
de aftrekkingskleur. De inwendige structuur dezer wanden 
wordt dus aangewezen door de richting der arceeringen, 
indien men aanneemt dat deze streepjes de langste contractie- 
as voorstellen. — In lig. 46 werden twee door maceratie 
geïsoleerde ringcellen, die zich toevallig in gekruiste richting 
bevonden, van ter zijde gezien, als optische voorwerpen 
afgebeeld. De kleuren (groenblauw = optellings-, bruin¬ 
geel — aftrekkingskleur; zie het figuur) leeren dat de langste 
contractie-assen dezelfde richting hebben als de arceeringen, 
dus werkelijk evenwijdig zijn aan de poriën van fig. 47. Op 
een gelijke wijze wordt de structuur van den bodem- (bin¬ 
nen-) wand aangewezen, wanneer men de buitenzijde der 
ringcellen beziet. De optische reactie ondergaat, wel is 
waar, op die wijze den invloed van den buitenwand, die tus- 
schen den binnenwand en den toeschouwer ligt. Daar de 
buitenwand echter veel dunner is dan de binnenwand, mag 
men het voor waarschijnlijk houden dat de binnenwand, 
indien de structuur zeer verschillend ware, de reactie van 
den buitenwand geheel zou doen verdwijnen en zelfs het 
omgekeerde zou vertoonen, hetgeen niet het geval is. 
Het is bekend, dat de rangschikking der ringcellen en 
tevens de wijze waarop de sporezakjes opengaan bij de ver¬ 
schillende varenfamiliën veel verscheidenheid vertoonen. 
Des te merkwaardiger is daarom het feit, dat de hooger 
beschreven inwendige structuur van de ringcelwanden bij 
alle dezelfde is. Wanneer men de bestanddeelen van ge- 
macereerde stofhoopjes in het gepolariseerd licht onder¬ 
zoekt, kunnen de ringcellen door hare optische reactie dade¬ 
lijk onderscheiden worden van alle andere weefselelementen 
en van de sporen : tusschen de gekruiste Niçois zijn zij helder, 
door de tusschenvoeging van een gipsplaatje geven zij een 
sterk afstekende kleur. 
Welke gevolgen moet deze structuur nu bij het uitdro- 
