— 355 — 
houdt. Daarbij komt in iedere cel, op het oogenblik dat hare 
zijwanden terug springen, eene luchtbel te voorschijn. 
Het is schijnbaar zeer eenvoudig ook de eerste krachtige 
rugwaartsche buiging van den ring door de werking der 
wandstructuur te verklaren, — indien men aanneemt dat de 
uitdroging in de celwanden van buiten naar binnen voort¬ 
schrijdt, nl. in den dunnen buitenrand begint en het laatst 
in den bodemwand tot stand komt. Om dit te begrijpen 
houde men in fig. 48 de kromme lijn agb in het oog. Deze 
lijn zou den voorsten buitenrand van den half-cylindrischen 
buitenwand na zijne uitdroging voorstellen, indien de bodem¬ 
wand in den beginne zijne lengte ab behield. Daar de buiten¬ 
wand echter, zooals hooger werd gezeid, den vorm tracht 
aan te nemen, is het duidelijk dat hij nu op de buitenranden 
der zijwanden een veel sterkere trekking zou uitoefenen, dan 
indien hij zich reeds had kunnen verkorten tot de grootte, 
welke door de curve egf aangewezen wordt. Hij zou dus de 
zijwanden veel sterker naar binnen moeten trekken, en ze 
eerst dan weder gedeeltelijk in vrijheid stellen, wanneer ook 
de bodemwand zich tot de lengte ef heeft verkort. 
Op die wijze zou gansch het ingewikkeld spel van het 
mechanisme met zijne heen-en-weer bewegingen begrijpelijk 
worden. Het te voorschijn komen van een luchtblaas in de 
celholte zou alsdan verklaard worden door het ontstaan van 
eene luchtledige ruimte en het binnendringen van lucht in 
de cel terwijl de zijwanden terug springen. 
Ofschoon deze poging tot verklaring eenvoudig is en 
voor de hand ligt, schijnt de juistheid ervan mij nochtans 
twijfelachtig. Door de waarnemingen die ik tot nog toe 
gedaan heb is ze niet bevestigd geworden. Ze wordt vooral 
tegengesproken door het feit, dat de ringcellen, gedurende 
de eerste binnenwaartsche plooiing van haren buitenwand 
(d.w.z. gedurende de eerste krachtige buitenwaartsche bewe- 
