5 
met peervormigen top, maar geen grootere, eencellige dun- 
wandige haren, komen op de binnenzijde van het kelkblad 
voor. Huidmondjes zijn eveneens aanwezig. 
Wat bij de dwarsche doorsnede van het kelkblad (fig. 20 
en 21) vooral in het oog valt, is de aanmerkelijke dikte in 
verhouding tot die van het kroonblad. Ook zijn de nerven 
veel sterker ontwikkeld. Hier en daar in de figuur zijn huid¬ 
mondjes getroffen. Maar wat het meest de aandacht moet 
trekken is wel de vorm van de cellen van de opperhuid. 
Terwijl zij aan de binnen- en buitenzijde van het kelkblad 
den algemeenen vorm hebben, zijn de opperhuidscellen van 
den rand tot tandjes uitgegroeid (fig. £0). Het doel van die 
tandjes wordt duidelijk door fig. 21, waar eene doorsnede is 
gemaakt door twee samenhangende kelkbladen. De kelkbladen 
van de verschillende soorten van Œnothera blijven dan ook, 
dank zij deze tandjes, min of meer aan elkaar hechten, ge- 
woonlijk twee aan twee. Eene vluchtige beschouwing van 
twee dus verbonden kelkbladen zou zeer licht aanleiding 
kunnen geven hen als één te beschouwen, zoo nauw zijn zij 
aan elkaar verbonden. En het gebeurt, in het bijzonder bij 
de Œnothera cruciata tijdens den bloei menigmaal dat de vier 
kelkbladen zich niet geheel van elkander scheiden en de 
kroonbladen zich min of meer ontplooien en eindelijk ver¬ 
welken zonder dat de kelkbladen elkaar geheel losgelaten 
hebben. 
In fig. 21 is bij a , een raphidenbundel getroffen. 
Dwarsche doorsneden van het kelkblad op verschillende 
hoogten gemaakt (fig. 9) toonen hoe het stipje, dat het bo¬ 
venste gedeelte van het kelkblad vormt, ontstaat. Terwijl 
bij a (fig. 23) de nerven op een min of meer rechte lijn liggen, 
in die lijn bij d (fig. 24) gebogen. Dwarsdoorsneden bij 
£ en c toonen geleidelijke overgangen. Een lijn, getrokken 
door de nerven zichtbaar in eene doorsnede bij e (fig. 25) is 
