— 6 — 
wigvormig, terwijl bij f (fig. 26) deze lijn den vorm van een 
hoefijzer aanneemt. De randen van het kelkblad worden dus 
naar elkander toegebogen. Maar zij raken elkaar nooit. Dit 
kan nagegaan worden door middel van de tandjes van den 
rand. Deze tandjes naderen elkaar wel, maar komen nooit te 
zamen. 
In hoever nu wijkt het abnormale kroonblad door vorm, 
kleur en anatomischen bouw van het gewone kroonblad af ; 
in hoever komt het het kelkblad in dezelfde opzichten nabij ? 
Het is mogelijk eene reeks van kroonbladen van bloemen 
van Œnotheva Lamarckiana cruciata met sepalodisch ver¬ 
anderde petalen te verzamelen, die wat vorm betreft, eenen 
uiterst geleidelijken overgang van het normale kroonblad tot 
het normale kelkblad toont. Zulk eene reeks is afgebeeld in 
fig 4-8, terwijl in fig. 3 een normaal kroonblad, in fig. 9 
een normaal kelkblad is weergegeven. Men ziet hoe lang¬ 
zamerhand het blad smaller en smaller wordt, terwijl een 
overgang van een waaiervormige tot een parallèle nervatuur 
daarmede hand in hand gaat. Vooral opmerkelijk is het ver¬ 
schijnen van twee tandjes aan het bovengedeelte van het 
abnormale kroonklad. Reeds in fig. 4 is de eerste aanwijzing 
hiervan voorhanden. Langzamerhand treden zij duidelijker 
te voorschijn, tot dat in het kroonblad in fig. 7 afgebeeld de 
tandjes hunne sterkste ontwikkeling bereiken. Maar zooals 
zij gekomen zijn verdwijnen zij ook weer. In een verder 
stadium (fig. 8) is reeds een tandje verdwenen en in die 
abnormale kroonbladen welke den kelkbladen het meest nabij 
komen zijn zij geheel afwezig. Echter komen abnormale 
kroonbladen van den vorm in fig. 7 weergegeven, het meeste 
voor. 
