47 — 
oplossing en door iodium en zwavelzuur van voldoende sterkte 
wordt ze donkerblauw gekleurd. Ze is oplosbaar in koper- 
oxydammoniak ; uit de hiermede verkregen oplossing kan ze 
weder in vasten toestand afgescheiden worden, zonder dat 
hare chemische natuur veranderd is (3). 
Men heeft wel eens willen aannemen, dat de celwandstof, 
die de bovenvermelde kenmerken vertoonde, niet altijd dezelfde 
was, met andere woorden, dat er chemische modificaties van 
cellulose voorkwamen (13, 15). Hét is evenwel gebleken, dat 
voor een zoodanige zienswijze geen grond bestond (5). 
Pectinestofen (12). De aanwezigheid van pectinestoffen in 
den cel wand is in den laatsfen tijd in zeer veel gevallen 
vastgesteld, zoodat wij mogen aannemen, dat hun voorkomen 
bij cellulosehoudende wanden, zoowel volwassene als jonge 
zeer algemeen is. Als celwandstoffen hebben ze een groote 
beteekenis, vooral pectose en pectinezuur, dat meest aan kalk. 
gebonden is. Chemisch zijn de pectinestoffen gekenmerkt 
door hare verhouding tegenover zuren en bases. Ze bezitten 
in hooge mate de eigenschap verschillende kleurstoffen uit 
oplossingen tot zich te trekken. Dunne doorsneden van 
celwanden, die pectinestoffen bevatten, worden, wanneer 
men ze in slappe waterige oplossingen van rutheniumrood, 
fuchsine of methyl violet laat liggen, langzamerhand sterk 
gekleurd. Cellulose daarentegen neemt de bovengenoemde 
kleurstoffen niet op. 
MicrocJiemische analyse van den celwand (3 , 23). Zoowel 
de cellulose als de pectinestoffen kan men uit den celwand 
verwijderen. Interessant is het na te gaan, wat men in het 
feene geval en wat men in het andere geval overhoudt. Maakt 
men b. v. een doorsnede van het parenchym uit den wortel 
van Beta vuig avis en legt men het praeparaat in koperoxyd- 
ammoniak, dan gaat langzamerhand de cellulose geheel in 
oplossing. De celwanden behouden daarbij volkomen hun 
