48 
vorm, doch reageeren na eenigen tijd niet meer op cellulose; 
door chloorzinkiood of iodium en zwavelzuur worden ze niet 
meer blauw gekleurd. 
Deze proef toont duidelijk aan, dat de celwanden slechts 
ten deele uit cellulose bestaan. Tot hetzelfde resultaat is men 
bij tal van andere celwanden gekomen, die men vroeger als 
zuivere cellulosewanden beschouwde. 
Wanneer men voor de proef met koperoxydammoniak 
doorsneden neemt, die zoo dik zijn, dat men er zeker van is, 
dat ze ten deele uit geheele cellen bestaan en het koperoxyd¬ 
ammoniak, wanneer dit voldoende oplossend heeft gewerkt, 
langzamerhand door ammonia en water vervangt, dan 
verkrijgt men een zeer merkwaardig resultaat. De cellulose 
zet zich in de geheel gebleven cellen af in den vorm van 
aphaerokristallen (3). Deze sphaerokristallen vertoonen al de 
eigenschappen, die de cellulose bezit. Door chloorzinkiood en 
iodium en zwavelzuur worden ze blauw gekleurd en door een 
oplossing van congorood rood. Daarentegen nemen ze niet 
zooals de pectinestoffen kleurstof op uit oplossingen van 
rutheniumrood, fuchsine en methylviolet. 
Wanneer men uit een celwand de pectinestoffen verwij¬ 
deren wil en de cellulose in zuiveren staat wil overhouden, 
doet men het beste den volgenden weg in te slaan. Merrdoet 
de praeparaten in glycerine, dat zich in een buisje bevindt, 
smelt het buisje dicht en verwarmt het in een oliebad tot 
300° G (23). 
Met deze methode verkrijgt men een zeer zuiver product en 
fraaie praeparaten. Verhit men daarentegen met geconcen¬ 
treerde kaliloog, hetwelk enkele chemici hebben aangewend 
om zuivere cellulose te verkrijgen, zoo wordt de cellulose zelve 
aangetast; men krijgt verschrompelde praeparaten en boven¬ 
dien een zeer onzuiver product. 
De celwanden, die men na verwarming in glycerine over- 
