49 
houdt, blijken dezelfde eigenschappen te bezitten als zuivere 
cellulose ; met chloorzinkiood en met iodium en zwavelzuur 
van 76 % nemen ze een zeer zuiver blauwe kleur aan. Door 
congorood worden ze rood gekleurd, doch door ruthenium- 
rood, fuchsine en methylviolet worden ze in het geheel niet 
gekleurd. De pectinestoffen blijken dus verwijderd te zijn. 
In koperoxydammoniak lossen nu de celwanden onmiddellijk 
geheel op, zooals men van wanden, die uit zuivere cellulose 
bestaan, mag verwachten. Dit verschijnsel doet zich bij cel¬ 
wanden, die niet aan het vermelde verwarmingsproces zijn 
onderwerpen bijna nooit voor. Voor zoover bekend is, kan 
men het alleen bij de wanden der katoenvezels waarnemen. 
Toch is de cellulose dezer vezels niet zoo zuiver als die der in 
glycerine verwarmde objecten ; dit kan men afleiden uit de 
verhouding tegenover kleurstoffen. De katoenvezels worden 
b. v. gekleurd door rutheniumrood. 
De in glycerine verwarmde objecten bestaan uit los samen¬ 
hangende cellen en de celwanden van deze blijken uitcelluiose- 
lamellen te bestaan, die elkaar soms ook min of meer hebben 
losgelaten. De verwijdering der pectinestoffen uit den celwand 
brengt dus in den regel grooter verandering teweeg dan de 
verwijdering der cellulose. Hieruit volgt reeds dat de pectine¬ 
stoffen als bestanddeelen van den plantaardigen celwand een 
zeer belangrijke rol spelen. 
Verhoute celwanden (8, 9,16). In verhoute celwanden heeft 
men nevens cellulose onderscheidene andere stoffen gevonden, 
o. a. vanilline, coniferine en een gomachtige stof. 
Verhoute celwanden geven in jongen toestand met chloor¬ 
zinkiood en met iodium en zwavelzuur de bekende reacties op 
cellulose; dit is ook het geval met de laatstgevormde lamellen 
van een nog niet volwassen verhouten celwand. Later wordt 
de cellulosereactie min of meer of geheel gemaskeerd door de 
aanwezigheid der andere celwandstoffen. De celwand neem* 
