50 
met ioodreagentia dan dikwijls een gele of bruine kleur aan. 
Lost men de stoffen, die de verhouting hebben teweegge¬ 
bracht, door verwarming met salpeterzuur op, dan kan men 
de cellulosereacties te voorschijn roepen. 
Met verschillende reagentia geven verhoute celwanden 
karakteristieke verkleuringen. Het ontstaan dezer verkleu¬ 
ringen moet voornamelijk toegeschreven worden aan de 
aanwezigheid van vanilline (16). Met phloroglucine en zout¬ 
zuur worden verhoute celwanden fraai rood, met een 
zwavelzuur bevattende oplossing van anilinesulfaat geel. 
Wat bij verhoute celwanden bijzonder merkwaardig is, 
is de buitengewone hardnekkigheid, waarmede sommige 
bestanddeelen worden vastgehouden. Hoe lang men ze b. v. 
ook met kokend water behandelt, het is niet mogelijk de 
vanilline er uit te verwijderen (16). Altijd geven ze nog de 
phloroglucine-reactie. Vanilline wordt bij 215° ontleed. Bij 
verhoute celwanden, die boven deze temperatuur verwarmd 
zijn, kunnen de bovenvermelde kleurreacties niet meer te 
voorschijn geroepen worden (16). 
Ook de cellulose wordt hardnekkig vastgehouden. Met 
koperoxydammoniak gelukt het niet ze in oplossing te 
brengen. Ver warmt men tot 300° in glycerine, dan worden 
vele stoffen uit den wand verwijderd en kan men gemakkelijk 
aantoonen, dat ook de cellulose der verhoute wanden oplos¬ 
baar is in koperoxydammoniak (23). Het product, dat na 
verwarming in glycerine is achtergebleven, is echter geen 
zuivere cellulose; het wordt nl. door sommige aniline-kleur- 
sioffen gekleurd, die tegenover zuivere cellulose indifferent zijn. 
Kurkcelwand (2, 8, li, 20, 21). Bij de kurkcelwanden kan 
men drie deelen onderscheiden, de zoogenaamde middellamel, 
de kurklamel en de cellulosewand. De middellamel is het 
buitenste deel van den kurkcelwand. Ze behoort niet aan een 
cel, maar is het gemeenschappelijk bezit van de beide cellen, 
