tusschen welke ze zich bevindt. Tegen de middellamel ligt de 
kurklamel en tegen deze de cellnlosewand, het binnenste deel 
van den celwand (8). 
De middellamel is sterk verhout, de kurklamel bestaat uit 
de stoffen, waaraan het kurkweefsel zijn bijzondere eigen¬ 
schappen te danken heeft; de cellulosewand is gewoonlijk in 
meerdere of mindere mate verhout (20, 21). 
De kurklamel onderscheidt zich vooral door de volgende 
microchemische reacties. Met geconcentreerde kaliloog ver¬ 
warmd, levert ze gele ten deele in water oplosbare massa’s. 
Onder verwarming met geconcentreerd salpeterzuur, waaraan 
kaliuinchloraat is toegevoegd, smelt ze tot bollen samen en 
aan de inwerking van geconcentreerd chroomzuur biedt ze 
bij de gewone temperatuur weerstand (8). 
GellulosegeJialte der kurklamel. Omtrent de chemische 
natuur van de kurklamel zijn de inzichten den laatsten tijd 
zeer gewijzigd. Voor twintig jaar dacht men nog, dat de 
kurklamel uit twee stoffen bestond, cellulose en suberine (8). 
Voor het cellulosegehalte der kurklamel ' meende men het 
bewijs geleverd te hebben. Door chloorzinkiood wordt de 
kurklamel geel gekleurd, doch na voorafgaande maceratie in 
kaliloog of chroomzuur gelukte het violette verkleuringen te 
voorschijn te roepen. Na koken met kaliloog liet de kurklamel 
eigenaardige op membranen gelijkende producten achter, die 
door chloorzinkiood eveneens violet gekleurd werden. In al 
deze gevallen werd de violetkleuring toegeschreven aan de 
aanwezigheid van cellulose. Wilde men de cellulosereactie te 
voorschijn roepen, dan moest, dacht men, de suberine eerst 
door kaliloog of chroomzuur verwijderd worden. Later is 
gebleken, dat deze zienswijze geheel en al onjuist was. 
Bij de kurklamel is het eerst het bewijs geleverd, dat de 
plantaardige celwand niet altijd cellulose bevat en wel op de 
volgende wijze. Uitgaande van de vooronderstelling, dat de 
