52 
zoogenaamde suberine verwant was met de vetten, onder¬ 
zocht men welke resultaten men verkreeg, wanneer men 
doorsneden van verschillende kurkweefsels in glycerine ver¬ 
warmde tot een temperatuur, waarbij vetten worden ontleed. 
Na verwarming tot 300°C bleek in sommige gevallen de 
kurklamel geheel verwijderd te zijn, terwijl ze in andere 
gevallen resten achtergelaten had, die gemakkelijk door zeer 
verdund chroomzuur verwijderd konden worden. Nimmer 
liet de kurklamel een rest achter, die uit cellulose bestond. 
In geval cellulose in de kurklamel aanwezig ware geweest, 
had men resten er van moeten vinden, want door verwarming 
in glycerine tot 300° wordt geen cellulose ontleed. Het 
binnenste deel van den kurkcelwand, de zoogenaamde cellu- 
losewand, lag na verwijdering der kurklamel los in de cel of 
was bij dunne doorsneden er uit gevallen (20, 21). 
De kurklamel kan ook nog op andere wijzen verwijderd 
worden; in vele gevallen gaat dit bij de gewone temperatuur 
zeer gemakkelijk met alcoholische kaliloog. Bij deze proeven 
laat de kurklamel natuurlijk evenmin een celluloserest achter 
als bij de verwarmingsproeven met glycerine (21). Wat de 
violetkleuring betreft, die bij de kurklamel onder bepaalde 
omstandigheden met chloorzinkiood is waargenomen, merk 
ik op, dat het later ook gelukt is daarvan de oorzaak op 
te sporen. Het bleek, dat ze teweeggebracht werd door een 
der bestanddeelen der zoogenaamde suberine (2). 
Chemische analyse (2, 11). De chemische analyse van het 
kurkweefsel van Quercus Suber heeft geleerd, dat de suberine 
volstrekt niet mag beschouwd w r orden als een enkel chemisch 
lichaam, maar dat ze een merkwaardige combinatie van 
meerdere lichamen is. Men is bij Quercus Suler er in geslaagd 
verschillende zuren uit het kurkweefsel af te scheiden, 
benevens glycerine. Het vuornaamste van deze zuren is het 
phellonzuur. De aanwezigheid van dit zuur is de oorzaak, dat 
