53 
de kurklamel met verschillende reagentia violette verkleu¬ 
ringen geeft. Door chloorzinkiood wordt phellonzuur violet 
gekleurd en ook na behandeling met chroomzuur door iood- 
ioodkalioplossing. Ook het phellonzuurkalium geeft deze 
reacties. Dit zout is onoplosbaar in water en hierdoor wordt 
verklaart, hoe het komt, dat wij na verwarming der kurk¬ 
lamel met kaliloog in water onoplosbare resten overhouden, 
die door chloorzinkiood violet gekleurd worden. Deze op 
membranen gelijkende producten bestaan niet uit cellulose, 
zooals men vroeger meende, doch uit phellonzuurkalium. 
Langs microchemischen weg (21) gelukte het bij een aantal 
planten uit de kurklamel verschillende vloeibare producten af 
te scheiden, die door kaliloog zich lieten verzeepen. Uit de 
verzeepingsproducten der kurklamel konden phellonzuur en 
verscheidene andere zuren afgescheiden worden. Phellonzuur 
ontbrak nimmer. Het microchemisch onderzoek bracht verder 
aan het licht, dat de kurklamellen der verschillende planten 
volstrekt niet gelijk van samenstelling waren, maar dat men 
als regel moet aannemen, dat ze chemisch in meerdere of 
mindere mate verschillen. 
Wat de nieuwere macro-en microchemische onderzoekingen 
over de kurklamel en de suberine betreft, merk ik nog op, 
dat ze, wat de hoofdpunten betreft, goed met elkaar in 
overeenstemming zijn, niettegenstaande ze door verschillende 
onderzoekers zijn verricht. 
Met den kurkcelwand min of meer overeenkomende wanden. 
In het plantenrijk komen in vele gevallen stoffen in den 
celwand voor, wier chemische natuur min of meer met de 
zoogenaamde suberine overeenkomt, o. a. bij de inwendige 
endodermis of kernscheede (IS;, bij de uitwendige (subepi- 
dermale) endodermis (19), bij de cuticula (1, 10, 22), bij olie- 
cellen, bij de exine der stuifmeelkorrels en bij het exosporium 
van vele sporen. Een bespreking dezer stoffen, van welker 
