Evenals bij de parenchymatische celwanden der hoogere 
planten, kan men bij den cel wand van Spirogyra tweeërlei 
bestanddeelen onderscheiden, nl. cellulose, het bestanddeel, 
waaruit op verschillende wijze een ornzettingsproduct kan 
verkregen worden, dat door iodiurn blauw gekleurd wordt en 
een bestanddeel, dat geheel andere eigenschappen vertoont. 
De cellulose kan o. a. aangetoond worden met chloor- 
zinkioodoplossing en met ioodioodkalioplossing en zwavelzuur 
van 76 °| 0 . Bij het binnenste deel van den celwand is de cellu- 
losereactie sterker dan bij het buitenste. Koperoxydammo- 
niak lost de cellulose uit den celwand op. Wanneer men 
Spiro gyra-drsiden een paar dagen in koperoxydammoniak 
laat liggen, vervolgens eenigen tijd in ammonia en daarna in 
water, dan vindt men de cellulose in den vorm van sphaero- 
kristallen(l) in de cellen. Met de bovengenoemde reagentia 
kan ze dan aangetoond worden. De celwand geeft geen cellu- 
losereactie meer. Verwarmt men de Spirogyra-àràden tot 
300° in glycerine(2), dan laat de celwand een skelet (Fig. 3) 
achter, dat uit cellulose bestaat en onmiddellijk in koper- 
oxydammoniek oplost. 
Het bestanddeel, dat nevens cellulose in den celwand 
voorkomt, wordt inzonderheid door rutheniumrood gekleurd. 
Door verwarming in glycerine tot 300° wordt het uit den 
celwand verwijderd. Deze wordt dan niet meer door ruthe¬ 
niumrood gekleurd. In koperoxydammoniak is het onoplos¬ 
baar. Heeft men hiermede de cellulose uit den celwand 
verwijderd, dan wordt de rest van den celwand door ruthe¬ 
niumrood nog sterk gekleurd. 
Wanneer men de cellulose met koperoxydammoniak uit 
(1) E. Gilson. La cristallisation de la cellulose etc. La Cellule, t. IX, 
2 e fase. 1893, p. 402 en volg. 
(2) C. van Wisselingh. Mikrocliemische Untersuchungen Über die 
Zellwànde der Fungi. Jahrb. für wissensch. Bot. 1895, p. 628 en volg. 
