— 68 
den celwand verwijdert en de rest van den celwand vervol¬ 
gens met zeer verdund zoutzuur (2 */* 0 0 ) behandelt, dan 
neemt men bij toevoeging van verdunde ammonia of ammo- 
niumoxalaat geen oplossing waar. In dit opzicht verschilt het 
tweede bestanddeel van den celwand met de pectinestofFen, 
die Mangin (l) bij hoogere planten nevens cellulose in den 
celwand vond, terwijl het, wat de ontleedbaarheid bij ver¬ 
warming in glycerine en de verhouding tegenover ruthe- 
niumrood betreft, er mede overeenkomt. 
Interessant is het, het celluloseskelet (Fig. 3), dat de 
celwand bij verwarming in glycerine achterlaat, nauwkeurig 
te beschouwen De celwand is opvallend dikker dan voor de 
verwarming, niettegenstaande celwandstof er uit verwijderd 
is geworden. Bovendien vertoont de celwand een lijnen 
laagsgewijzen bouw, die vóór de verwarming niet was waar 
te nemen De lagen zijn op enkele plaatsen van elkaar gegaan. 
Vooral doet zich dit verschijnsel voor, waar de dwarswanden 
en de lengtewand samenkomen. Behandeling met verdund 
chroomzuur (40 °|„), dat de cellulose langzaam oplost, brengt 
teweeg, dat het verschijnsel van splijting zich in sterkere 
mate vertoont. 
Op grond van de bovenvermelde waarnemingen mag in 
hoofdzaak aangenomen worden, dat de cellulose in den vorm 
van dunne lamellen in den celwand aanwezig is. Door ver¬ 
wijdering van het andere bestanddeel is het verband tusschen 
de celluloselamellen minder geworden en zijn ze dientenge¬ 
volge eenigermate uit elkaar gegaan, waardoor de celwand 
dikker schijnt. Dit laatste bestanddeel vormt derhalve een 
band tusschen de celluloselamellen en men mag verwachten, 
dat het vooral tusschen deze lamellen voorkomt. De vraag of 
(1) Recherches anatom, sur la distribution des composés pectiques 
ehez les végétaux. Journal de Botanique, 1893. 
