— 88 — 
R < 21 
II = 21 
R> 21. 
Negatieve 
afwijkingen. 
Positieve 
afwijkingen. 
Ha : » 
» 1 
502 
306 
194 
Ilb : 
» 
337 
293 
370 
IIc : 
» : 
638 
209 
150 
De curven 
der 
eindhoofdjes zijn 
beide (Ia 
en Ha) sterk 
asymmetrisch in negatieven zin. De daarop volgende curven 
(Ib en Ilb) zijn asymmetrisch in positieven zin (dit wil 
zeggen dat de positief afwijkende varianten talrijker zijn dan 
de negatief afwijkende). 
(Het is belangwekkend die wijzigingen der variatiecurve na te gaan. 
Wij kunnen aannemen dat onder zekere voorwaarden, dit wil zeggen 
bij een zekeren graad van voeding, de curve volmaakt symmetrisch zou 
zijn, met één toppunt bij 21 en M a = 21. In dit geval zouden wij kunnen 
zeggen dat de voeding in volkomen harmonie is met de waarde 21. Wij 
zien nu in onze proeven dat de curve als ’t ware heen en weer schom¬ 
melt aan weerszijden van den harmonischen toestand. 
De eindhoofdjes (Ia en Ha) zijn afgeweken in negatieven zin 
(Ma <[ 21) : de voeding was dus iets lager dan de harmonische voeding. 
De zijdelingsche hoofdjes die op de eindhoofdjes zijn gevolgd(Ib en Ilb) 
zijn afgeweken in positieven zin (Ma > 21) : de harmonische voeding 
werd hier een weinig overschreden) 
De volgende curven (Ic, ld ; — IIc) zijn opnieuw asymme¬ 
trisch in negatieven zin, en in ld en IIc is de asymmetrie 
zeer sterk uitgesproken. Dit gaat hand in hand met eene 
daling van het toppunt 21. 
3° De curve Ie is als ’t ware eene overgangscurve. Het 
toppunt 21 is nog duidelijk herkenbaar (110 individuen op 
1000), dank aan de plotselinge daling der curve tusschen de 
ordinaten 21 en 22, maar er bestaat een secundair toppunt 
bij 18. Met andere woorden, de negatieve asymmetrie der 
voorafgaande curven ten aanzien van ordinaat 21 is hier 
sterk overdreven (slechts 30 hoofdjes op 1000 vertoonen 
meer dan 21 stralen). Deze curve is als ’t ware de voorbode 
van de twee volgende curven (If en Ig), waarin wij twee 
