103 — 
12 randbloemen behouden ; het zaad gaf in 1894 eene cultuur 
van 338 exemplaren. In 1893 en 1894 werd de grond met 
hoornmeel bemest (op dezelfde wijze als hooger voor 
Anethum beschreven werd). De kiemkracht der zaden en de 
individueele kracht der planten nam in de achtereenvolgende 
culturen aanzienlijk toe. Wij laten hier de curve der eind- 
hoofdjes voor 1893 en 1894 volgen : 
Randbloemen : 8 9 10 11 12 13 14 15 
Individuen : 1893: 2 1 0 7 13 94 25 7 
* : 1894: 0 1 3 8 31 221 50 8 
Randbloemen : 16 17 18 19 20 21 
Individuen : 1893: 7 1 2 0 3 0 
« : 1894: 5 4 3 1 2 1 
De gemiddelde waarden waren als volgt : 
1893 * M = 13,1 
1894 : M = 13,1 
Hier werd dus het evenwicht behouden : de teeltkeus en de 
voeding hebben in tegenovergestelde richting gewerkt en 
elkanders invloed te niet gedaan; de positieve invloed der 
voeding is hier even sterk geweest als de negatieve invloed 
der teeltkeus. 
De bovenstaande onderzoekingen van Hugo de Vries 
hebben ons op het denkbeeld gebracht, de vormveranderingen 
der curve, die bij Chrys. carinatum door vermindering der 
voeding tot stand komen, te vergelijken met de vormveran¬ 
deringen der curve die Hugo de Vries in verscheidene 
gevallen door teeltkeus bekwam. 
Eene cultuur van Chrysanthemum segetum in den tuin van 
de Vries (1) gaf in 1895 eene tweetoppige curve (randbloemen 
der eindhoofdjes) : de toppunten waren 13 en 21. Het zaad 
(1) Zie de volledige beschrijving dezer proef in : de Vries, Muta- 
tionstheorie, I, blz. 530 en volgende. 
