werden overgebracht naar den proeftuin : de afwijking werd 
hier, onder den invloed van gunstiger levensvoorwaarden, 
van jaar tot jaar sterker uitgesproken. In 1889 werden 
46 vierdeelige en 19 vijfdeelige bladen (en daarenboven een 
veel grooter aantal normale, driedeelige bladen) voortge¬ 
bracht. In 1889 werden de zaden ingeoogst ; in 1890 gaven 
zij het aanzijn aan meer dan 100 planten. De 4 exemplaren 
die het grootste aantal veeldeelige bladen droegen (64 vier¬ 
deelige en 44 vijfdeelige) werden behouden. Zes- en zeven- 
deelige bladen waren nog niet te voorschijn gekomen. De 
4 zaaddragers gaven in 1891 eene cultuur van 300 planten. 
Zes-en zevendeelige bladen werden in Augustus en September 
aangetrofFen ; vier- en vijfdeelige bladen waren zeer talrijk. 
De teeltkeus werd in dezelfde richting voortgezet, en op die 
wijze werd een ras verkregen, dat door de Vries Trifolium 
pralense quinguefolium werd genoemd, omdat de vijfdeelige 
bladen overheerschend waren. In* dit ras kon men drieërlei 
exemplaren onderscheiden, ni. : A., exemplaren die voor het 
ras typisch waren (toppunt 5) ; — B ., exemplaren die zeer 
rijk waren aan driedeelige bladen (atavisten) ; - C. , exem¬ 
plaren die hun toppunt bij 7 hadden. Wij laten hier de 
curven volgen (1) : 
Aantal bladschijven : 
A 
B 
C 
3 4 5 6 7 
17 16 37 14 16 
75 19 5 0 1 
12 9 22 7 40 
Hier bestaat dus een duidelijke voorkeur voor de waarden 
3, 5, 7. Deze getallen stellen hier de evenwic/Usw aarden of 
variatietrappen voor. 
3° Door voortgezette teeltkeus bekwam Hugo de Vries 
een ras van Grepis biennis met bandvormigen stengel <2). In 
(1) de Vries, Mutationstheorie, I, blz. 445. 
(2) Sur les courbes galtoniennes des monstruosités. Bull, scient, publié 
par A. Giard, 1896, blz. 396. — Zie ook Botan. Jaarboek, X, 1898, blz. 152. 
