— 110 — 
zijn, vond De Bruyker(I) in den plantentuin der Hooge- 
school te Gent eene bloem waarvan het bloemdek uit 9 deelen 
bestond. Waarschijnlijk was dit het teeken eener sprong- 
vaiiatie in de richting van de veelvouden van 3. 
Door Vogler (2) werd bij Car damme praten&is de veran¬ 
derlijkheid van het aantal bloemen onderzocht : de achter¬ 
eenvolgende termen der reeks waren: 2, 5, 8, 11, 13, 16, 19, 
22. Zie daarover Wasteels(3). 
De curve van het aantal bloemen (in elk scherm) bij Cornus 
mas werd door Vogler {loc. cit .) bestudeerd. De toppunten 
stemden overeen met de veelvouden van 4 (dus 4, 8, 12, 
16, 20, 24), en de neventoppen stemden overeen met de 
tusschengelegen pare getallen. De Bruyker (loc. cit.) 
bekwam daarentegen eene veeltoppige curve met toppunten 
bij de onpare getallen (individueele verschillen ?) 
De bovenstaande feiten hebben ons bekend gemaakt met 
zes reeksen van evenwichtswàarden, waarvan de termen 
quantitatief bepaald zijn, te weten : 
1° de fibonaccireeks : 3, 5, 8, 13, 21. 
2° de reeks 5, 10, 15, 20. (Geranium). 
3® de reeks 3, 5, 7.. ... ( Trifolium ). 
4° de reeks 3, 6, 9.( Lonicera ). 
5° de reeks 2, 5, 8, 11.( Cardamine). 
6° de reeks 4, 8, 12, 16. (Cornus). 
(1) Dr. C. De Bruyker, de polymorphe variatiecurve van het aantal 
bloemen bij Primula elatior ; hare beteekenis en hare beïnvloeding door 
uitwendige factoren. — Handelingen tiende Vlaamsch Nat. en Geneesk. 
Congres; Brugge, 1906. 
(2) Vogler, Variationscurven bei Pflanzen mit tetrameren Blüten. — 
Vierteljahrsschrift der Naturf. Gesellsch. in Zurich, 1902, XLYII, 
blz. 429-438. 
(3) C. E. Wasteels, Over de ligging der maxima in variatiecurven en 
het voorkomen der fibonaccigetallen. — Handelingen VII e VI. Nat. en 
Gen. Congr., Gent, 1903, blz. 148-157. 
