— 121 — 
Onderst ellen wij : 1° dat E de lengte zij van een orgaan ; 
2° dat die lengte afhange van het getal der cellen waaruit 
het orgaan bestaat ; 3° dat dit getal aangroeie naarmate de 
waarde van V aangroeit. 
Onderstellen wij verder dat de laagste waarde van V, die wij 
v a noemen, overeenstemmemetl cel, waai van wij de lengte als 
eenheid nemen ; de overeenkomstige waarde van E is e a == 1. 
Als nu de waarde v a een zeer kleine aangroeiing dV onder¬ 
gaat, zoo zal e a vooreerst onveranderd blijven, omdat d\ te 
zwak is om eene celdeeling te veroorzaken. De steeds toene¬ 
mende aangroeiing van V zal dus zonder gevolg blijven, 
totdat V groot genoeg geworden zij om eene celdeeling teweeg 
te brengen. Dit zal bij voorbeeld geschieden als V de waarde 
Vd bereikt heeft ; alsdan zal de waarde van E met een sprong 
overgaan van e a = i tot ed — 2 (lengte van twee cellen). De 
tusschengelegen waarden, bij voorbeeld : 
1,1 ... 1,2 .. . 1,3.. . . 1,9 
zijn ondenkbaar, kunnen niet bestaan (zoolang de lengte van 
elke cel blijft = 1). 
Om dezelfde reden zal een tweede sprong ontstaan van 
2 tot 3, en daarna van 3 tot 4, enz. En als wij nu eenvoudig 
de lengte van het orgaan bij een zeker aantal individuen 
uitmeten, en daarbij de lengte p. (micromillimeter) tot eenheid 
nemen, in de onderstelling dat elke cel bij voorbeeld 30 (j. 
lang zij, zullen wij de volgende lengten vinden : 
30, 60, 90, 120, 150 .n x 30 p. 
De waarden 30, 60, enz. zijn evenwichtswaarden of 
variatietrappen van de lengte E. De waarden 31, 32.; 
61, 62.enz. ontbreken. 
In een dergelijk volkomen denkbaar geval kunnen wij het 
bestaan van variatietrappen (evenwichtswaarden) op een zeer 
eenvoudige wijze verklaren. Het is daartoe voldoende de 
hooger uitgesproken hypothesen aan te nemen, nl. : 1° dat de 
