plantjes gingen ten gronde, en de geheele cultuur in de zaai- 
pannen was ziek, waarschijnlijk ten gevolge van het ontstaan 
van schimmels in den bladgrond. 
De overblijvende plantjes werden omstreeks 25 Mei 1905, 
op voldoende afstanden, in den open grond (gewone tuinaarde) 
uitgeplant; zij bleven zwakker dan normale planten, en wij 
verkregen eindelijk slechts 51 eindhoofdjes. (Het eerste was 
ontloken op 13 Juni, het laatste op 28 Juni ) Wij geven de 
curve der randbloemen in tabel IY, I. Deze curve vertoont 
een duidelijk toppunt bij 13; de arithmetische gemiddelde 
bedraagt 12,7. 
Dit resultaat was juist het tegenovergestelde van hetgeen 
wij bij het aanvangen der proef hadden verwacht. Wij hoop¬ 
ten, door uitzaaiing in den herfst en rijke voeding gedurende 
den winter, in het voorjaar 1905 krachtige plantjes te beko¬ 
men, en op die wijze het toppunt 21, dat wij in 1904 hadden 
bekomen, in positieven zin te overschrijden. 
Onze planten waren daarentegen aanmerkelijk verzwakt : 
wij waren plotseling van den variatietrap 21 naar den trap 
13 overgegaan. Het resultaat hield het midden tusschen 
groep III en groep IV van 1904 (zie tabel I). 
Groep 11. De zaden werden (evenals groep I) uitgezaaid op 
8 November 1904, in zaaipannen die met armen grond (zand) 
waren gevuld. Gedurende den winter bevond zich deze cultuur 
in een minder ongunstigen toestand dan groep I; de plantjes 
waren weliswaar zwak, doch zij bleven in grooter getal behou¬ 
den, en werden omstreeks 25 Mei 1905 in den open grond 
(gewone tuinaarde) uil geplant. Wij bekwamen 204 planten 
met eindhoofdjes (het eerste was ontloken op 9 Juni, het 
laatste op 20 Juli). 
Deze groep vertoonde nu een geheel onverwacht en voor 
ons doel minder aangenaam verschijnsel ; van de 204 planten 
