Nieuwe proeven in 1904 ondernomen leidden tot dezelfde uit¬ 
slagen (in uiterst armen grond waren 12 op 26 planten groen, met 
rijke bemesting slechts 4 op 65), doch toonden tevens dat overbemes¬ 
ting de panachuur tegenwerkt in dezen zin, dat zij op het vroeg 
verschijnen der eerste bonte bladeren geen invloed heeft, maar het 
tijdstip vervroegt w r aarop de plant geen gepanacheerde bladeren 
meer vormt. Bij rijke bemesting zien wij inderdaad 72 °/ 0 der bonte 
individuen tot het einde van den zomer gestreepte bladeren vormen ; 
bij overbemesting slechts 10 %, terwijl bij de andere 90 % omstreeks 
, het einde van den groei weder volkomen groene bladeren ontstonden. 
Voor een aantal andere gevallen zouden waarschijnlijk dergelijke 
proeven tot gelijksoortige uitslagen leiden. Toch moet men ieder 
geval afzonderlijk onderzoeken omdat men op grond van deze 
proeven geen algemeene besluitselen mag trekken, te meer daar 
men eene andere soort panachuur kent die door Baur in de hooger 
geciteerde werken zeer nauwkeurig bestudeerd werd. 
Uitsluitend in de familie der Maluwachtigen (Malvaceeën) bekend, 
door de werken van Morren en Lindemuth, blijkt deze panachuur 
niet zaadvast te zijn : als men dus zaad van bonte planten uitzaait, 
zijn en blijven alle kiemplanten zonder onderscheid groen; Lin¬ 
demuth toonde dit aan bij Kitaibelia vitifolia, Baur bij Abutilon 
indicum. De invloed der voeding is hier volstrekt negatief, maar 
men kan naar willekeur groene individuen bont maken en omge¬ 
keerd. Daartoe is enting van een gepanacheerden tak op een groene 
plant voldoende : de bladeren die zich later op den entstam en zijne 
takken zullen ontwikkelen, zullen w r eldra alle bont zijn ; plaatst 
men eene groene ent op een bonten stam, dan brengt de ent weldra 
uitsluitend bonte bladeren voort. Daartegenover kan men nu door 
eene bijzondere behandeling bonte planten volkomen van hare 
panachuur berooven : het overbrengen in de duisternis en het ver¬ 
wijderen der bonte bladeren vóór het terugplaatsen in het licht 
zijn daartoe voldoende ; de plant zal groen blijven maar kan door 
nieuwm entsymbiose opnieuw bont gemaakt woorden. Als wij hier nog 
bijvoegen dat eene groep planten, in de proef van Burvenich met 
Zea aan het licht onttrokken, verkwijnde, dan zien wij dat tusschen 
de panachuur van Zea aan de éene zijde, en die van Abutilon indicum 
bijv. aan de andere zijde, niet de geringste overeenstemming bestaat. 
Van den vorm der bladgroenlooze gedeelten, die zich ais meer of 
12 
