— 174 — 
minder regelmatige vlekken of strepen kannen voordoen, van hunne 
localisatie (bijv. uitsluitend aan de randen der bladeren) is hierbij 
natuurlijk geen sprake, alleen van het al of niet bestaan der 
panachuur. 
Men kan dus voorloopig reeds twee groote groepen onderscheiden, 
die door haren oorsprong, door de erfelijke overplanting, door den * 
invloed der levensvoorwaarden, diep van elkander verschillen. 
Tot de eerste groep behooren Zea jap. en al de gevallen d6ór 
Baur onder de naam van « Albicatio » vereenigd; tot de tweede 
diegene die hij onder de benaming « Infectieuse Chlorose « (besmet¬ 
telijke bleekzucht) aanduidt.. De eerste ontstaan plotseling, dfor 
onbekende oorzaken onder den vorm van knopvariatie eener groene 
plant of als zaailing-mutatie (d. i. het verschijnen van bonte indivi¬ 
duen uit zaad van volkomen groene moederplanten); de chlorose 
ontstaat door entsymbiose , d. i. door het samenleven van entstam 
en entrijs. (1) 
Bij de chlorose geldt het dus niet eene eigenschap van een ras , 
maar een individueel kenmerk, een echte ziektetoestand zooals 
verder blijken zal. Terwijl men bij Zea japonica kan spreken van 
een groen en een bont ras , zal men daarentegen bij Abutilon Thomp- 
soni, Ab. arboreum, Ab. indicum en andere Malvaceeën enkel van 
groene planten (individuen) en bonte planten kunnen gewagen. Dit 
sluit echter niet uit , en hierop leg ik nadruk , dat onder de Malva¬ 
ceeën gevallen van erfelijke panachuur , van « albicatio », zouden 
voorkomen. 
[Volgens Baur’s onderzoekingen kan men de boommaluwe ( Lava - 
tera arbored) door entsymbiose niet chlorotisch doen worden; 
nochtans kennen wij de gepanacheerde L. arbarea variegata (syn. 
arborescens?), maar de ondervinding leert dat de panachuur hier 
erfelijk is en dat men dus voor een bont ras , een « albicatio » staat. 
(Nota v. Refer.)] 
De oorsprong van alle chlorottsche Malvaceeën schijnt, voor zoover 
men hem kan opsporen, één bont exemplaar van Abutilon striatum 
(1) De gevallen waarin chlorose kan ontstaan door gebrek aan ijzer 
zouden eene derde groep kunnen vormen, doch worden hier buiten 
bespreking gelaten. In 1886 toonde Sachs aan dat dit ziekteverschijnsel 
door het toedienen van ijzerzouten aan den grond na zeer korten tijd 
verdwijnt. 
