176 — 
voortbrengen dat de besmetting verder zal voortplanten. Men kan 
immers aan de smetstof geene onbegrensde verdunning toekennen 
en aannemen dat het gift, door een klein bont entrijs op een grooté 
groene plant gebracht, voldoende zou zijn om deze laatste gedurende 
hare geheele ontwikkeling bont te houden en om daarna opnieuw 
door enting eindeloos een onbegrensd aantal andere individuen te 
kunnen besmetten. Hoe ongewoon het bestaan eener toxine , die 
zich bij afwezigheid van bakteriën of andere parasieten steeds 
vermenigvuldigt, moge zijn, toch kan men hier tegen deze hypothese 
geene doorslaande argumenten aanvoeren. 
Laten wij hierbij ook opmerken dat deze besmetting door enting 
veel dieper ingrijpt dan dit in vele andere gevallen sinds lang bekend 
is : een pereboom-ent gedraagt zich anders wanneer zij op kwee 
dan wanneer zij op een perestam geënt wordt; de dwergvorm dien 
zij in het eerste geval aanneemt verdwijnt zoohaast men ze weder 
op een pereboom overbrengt : de nieuwe eigenschap (dwergvorm) 
gaat dus verloren zoohaast de entsymbiose ophoudt te bestaan. \ oor 
de infectieuse chlörose is dit niet het geval : de door enting bont 
geworden tak blijft bont, zelfs wanneer hij van den entstam ver¬ 
wijderd wordt, en is dan zelf in staat andere groene planten te 
besmetten. 
Niet alle Malvaceeën zijn even gevoelig voor de ent-besmetting; 
er staan zelfs soorten bekend die aan de besmetting weerstaan, d. i. 
eene absolute immuniteit vertoonen, die echter niet altijd van gelijken 
aard is. Sommige soorten vernietigen door een tegengift de töxine 
door den entsymbiont voortgebracht, ofwel hare weefsels nemen de 
toxine niet op (bijv. Lavatera arborea). Andere soorten zijn er onver¬ 
schillig voor : zij laten het gift onveranderd door zonder zelf den 
invloed ervan te ondergaan (Abutilon arboreum). Dit kan men aan- 
toonen door het enten, op twee verschillende takken van een zelfde 
immune plant, van een infectieus-chlorotisch en van een groen 
besmetbaar rijs; beide zijn aldus van elkander door de weefsels van 
den gemeenschappelijken entstam gescheiden : is deze Lavatera 
arborea . zoo ondergaat het groene rijs geene verandering van kleur ; 
is het integendeel Abutilon arboreum , zoo wordt het weldra fraai 
gepanacheerd, terwijl men op den entstam zelf geen spoor van 
chlorose kan aantreffen. 
Op de chlorotische planten ziet men niet zelden door knopvariatie 
