— 184 — 
liet gevoelig weefsel aan het oppervlak van het gewricht gelegen is. 
Rij minder gevoelige, dit wil zeggen, minder krachtige of ziekelijke 
planten is zulks echter niet meer mogelijk; alleen het aanraken der 
haren kan nog de prikkeling te weeg brengen. 
Wordt daardoor de opvatting dier haren als zintuigen in zekere 
mate gewettigd, niet minder beteekenisvol is, uit dit oogpunt, hunne 
struktuur zelf. Elk haar bestaat over zijne geheele lengte uit een 
bundel mechanisch weefsel, d. w\ z. een weefsel van dikwandige, 
houtige cellen, waarvan de rol alleen nog mechanisch is, daar 
dergelijke cellen meestal geen levend protoplasma meer vertoonen. 
Aan hare basis staan de haren ingeplant in het gevoelig parenchym; 
de wijze van inplanting vertoont eenige afwijkingen, volgens Haber- 
landt, hetgeen misschien wel toe te schrijven is aan de anormale 
levensvoorwaarden waaronder zich onze warme-kasplanten, die 
als studiemateriaal dienen, ontwikkelen. Het algemeen bouwprinciep 
blijft daarbij voor ’t overige hetzelfde; bij het meest karakteristieke 
type vinden wij de volgende inrichting (zie fig. 3) : het mechanisch 
weefsel van het haar is in onmiddellijke aanraking met het gevoelig 
parenchym, dat bovendien, in den hoek dien het schuin-rechtop 
gericht haar met den bladsteel maakt, eene kleine verhevenheid 
vormt, die zich boven het ondereinde van den mechanischen bundel 
verheft. Deze inrichting laat ons toe ons het mechanisme der prikke¬ 
ling op een zeer eenvoudige wijze vóór te stellen : wordt het haar 
door eene of andere oorzaak naar omlaag gebogen, zoo werkt de 
mechanische bundel als een hefboom, waarvan de korte arm, hier 
vertegenwoordigd door de basale cellen, de cellen der verhevenheid v 
samendrukt; er ontstaat dus onvermijdelijk eene deformatie van 
het gevoelig protoplasma, bijgevolg eene prikkeling, die zich naar 
het motorisch weefsel voortplant. 
Dit laatste is gelocaliseerd in de onderste helft van het bladsteel- 
gewricht; de invloed van den prikkel verklaart zich door het spoedig 
uittreden van water uit de cellen van dit weefsel, waardoor de turgor 
in de onderste helft afneemt, terwijl hij dezelfde blijft, en zelfs stijgt 
in de bovenste. De ongelijkheid van spanning veroorzaakt natuurlijk 
eene nederbuiging van het gewricht, hetgeen de welbekende bewe¬ 
gingen der mimosa-bladeren veroorzaakt. Na eenigen tijd, wel te 
verstaan indien de prikkeling opgehouden heeft, hernemen de ver¬ 
schillende organen hunnen vorigen stand. 
