— 186 — 
Nuttig voor de plant kunnen de bewegingen dus wel zijn. Of dit 
nu hare ware beteekenis, haar doel is, blijft eene onopgeloste vraag. 
Het nut der bladbewegingen is duidelijker in de uiterst belang¬ 
wekkende groep der insektenetende (of vleeschetende) pJanten. 
Zooals de naam het aanduidt, geldt het hier plantensoorten die, 
behalve de gewone chlorophylassimilatie, die haar het verwerken 
der anorganische voedingsstoffen toelaat, eene in het plantenrijk 
gansch uitzonderlijke voedingswijze vertoonen, en wel het verteren 
van levende dierlijke prooien. Het vangen dier prooien wordt, in de 
verschillende gevallen, op eenigszins verschillende wijze bewerk¬ 
stelligd, en hierbij doen zich eigenaardige bewegingen vóór, die in 
deze verhandeling niet met stilzwijgen mogen voorbijgegaan worden. 
Wij zullen hier in ’t bijzonder twee voorbeelden bespreken, die 
ons nogmaals karakteristieke bladbewegingen leeren kennen, doch 
thans met een meer bepaald doel dan bij Mimosa het geval was. 
De naam der Dionaea muscipula leert ons reeds, dat dit plantje, 
hetwelk in Karolina thuis hoort, sinds lang als een vliegenvanger 
bekend staat, hetgeen a priori op eene tamelijk snelle beweging 
wijst. De kleine bladschijven, op eenen langen, breedgevleugeiden 
bladsteel ingeplant, bestaan uit twee bijna halfcirkelvormige helf¬ 
ten, die niet vlak uitgespreid zijn, doch met elkander een hoek 
vormen. Hare buitenranden zijn voorzien van smalle, lange tanden, 
en op het bovenste (of binnenste) bladoppervlakt vindt men zes 
stijve, puntige haren, drie op elke bladhelft. Eindelijk vertoont de 
bladschijf nog talrijke roode vlekken, die de afscheidingsklieren zijn, 
welke het verteringssap voortbrengen (zie fig. 4). Al de blaadjes 
zijn vereenigd tot een kleine rozet. 
De vangorganen zijn hier, zooals trouwens bij het meerendeel der 
vleeschetende planten, de bladeren, of beter gezegd, de bladschijven. 
Hoe geschiedt die vangst ? Door het aaneensluiten der twee blad- 
helften op de kleine prooi, die zich op de bladschijf heeft neergezet 
en er over rondkruipt; door het ineengrijpen der randtanden wordt 
daarbij elke poging tot ontsnappen van wege het diertje verijdeld. 
De bewegingen van dit laatste zijn echter niet voldoende om de 
rasse bladbewegingen te voorschijn te roepen : een nauwkeurig 
onderzoek heeft aangetoond dat bij dit verschijnsel de zes stijve 
haren de hoofdrol vervullen. Men heeft lang gemeend dat het doel 
