dier haren was, het gevangen diertje bij het sluiten der bladkleppen 
te doorsteken, ten einde zijn ontkomen onmogelijk te maken. De 
navorschingen van Darwin, die een zeer volledige studie aan de 
vleeschetende planten gewijd heeft, hebben het belang dier haren 
uit een geheel ander oogpunt doen uitschijnen, en ze als ware zin¬ 
tuigen doen kennen : alleen de buiging dier haren, of ten minste van 
een hunner, kan de beweging in gang stellen. 
Hun bouw stemt dan ook volkomen overeen met dit doel (zie 
fig. 5). De spitse top is gevormd uit langgestrekte, prosenchyma- 
tische cellen, die een stijve punt uitmaken, en volgen op 3-4 lagen 
kleine cellen. Op de hoogte dezer lagen vermindert de diameter van 
het haar naar onderen toe. Onmiddellijk onder de kleine cellen ligt 
het gevoelig weefsel : het mikroskopisch onderzoek alleen kan dit 
reeds bewijzen. De epidermiscellen zijn hier immers zeei gioot, 
zeer rijk aan protoplasma, en bevatten een grootere celkern dan de 
overige; de buitenwand is zeer verdikt, doch vertoont eene ring¬ 
vormige gleuf, die natuurlijk eene zwakke plaats uitmaakt, en ons 
onmiddellijk aan een buigzaam gewricht doet denken. In ’t midden 
vindt men een celbundel, met verdikte celwanden die talrijke 
openingen vertoonen. Het geheel eindelijk staat op een basaalstuk 
uit gewone parenchymatische cellen gevormd. 
De rol dier voelharen wordt gemakkelijk uit hunnen bouw afgeleid. 
De aanraking van het bovenste gedeelte buigt dit laatste om, waarbij 
de insnoering natuurlijk als gewricht dienst doet; daardoor onder¬ 
gaan zekere gevoelcellen eene drukking, die den noodigen prikkel 
te voorschijn roept. Men kan bijgevolg het bovenste, ongevoelig 
gedeelte vergelijken met de mechanische haren van Mimosa] zij ook 
werken als hefboomen, als stimulatoren; doch bij Dionaea is 
de bouw der voelharen ingewikkelder, daar het gevoelig weefsel 
zelf deel er van uitmaakt. Wat den centraalbundel aangaat, te mid¬ 
den der gevoelige cellen gelegen, deze kan te recht beschouw d 
worden als een mechanische bundel, die bij de buigingen de rol eener 
veer vervult. 
Al het overige loopt nu op de gewone wnjze af; de prikkeling plant 
zich naar het motorisch bladparenchym over, en door het sluiten der 
bladkleppen wmrdt het diertje gevangen, om verder door de afschei- 
dingsvochten der roode klieren verteerd te worden. Zeer merkw r aai- 
dig is de snelheid dier bewegingen, die na verloop van enkele sekonden 
volbracht zijn. 
