— 191 — 
werkstelligere Het mikroskopisch onderzoek toont ons immers 
dat die cellen wel degelijk voor het opnemen van den prikkel inge¬ 
richt zijn; op eene doorsnede vertoonen de opperhuidscellen aldaar 
een sterk verdikten buitenwand, die tepelvormig naar buiten gewelfd 
is (zie lig. 8) Een dergelijke papillen-opperhuid is niet zeldzaam; zeer 
dikwijls vervult zij eene afscheidingsrol, zooalsop den stempel; soms 
ook heeft zij geen bijzondere verrichting, b. v. op een groot aantal 
bloembekleedsels, en onder andere op de opperhuid der kroon- 
blaadjes van Berberis zelf. De tepelcellen der meeldraden vertoonen 
echter eene kleine bijzonderheid, waarvan de beteekenis zich gemak¬ 
kelijk uit wijst. Dicht bij de zijwanden is de buitenwand eener derge¬ 
lijke cel min 1er verdikt, en vertoont hij bijgevolg een rondloopende 
lijn van minderen weerstand, waar het plooien van den wand moge¬ 
lijk is; die wand vormt, met andere woorden, boven de cel een 
gewelfd deksel, dat door de geringste aanraking, dank aan de 
zwakke aanhechtingslijn, uit zijn rusttoestand kan gebracht worden; 
in deze wijziging van vorm deelt onvermijdelijk het wandprotoplas- 
ma, zoodat ook hier de gewone voorwaarden der prikkeling vervuld 
zijn. Daar nu, bij het insektenbezoek, eene a nraking der tepel¬ 
cellen onvermijdelijk is, ten gevolge van de doelmatige ligging dei 
honigklieren, zoo ontstaan in dit geval de bewegingen zoowel als bij 
eene kunstmatige proef. 
Al de bewegingen, die zich bij meeldraden voordoen, kunnen 
hoofdzakelijk tot hetzelfde plan teruggebracht worden; de ver¬ 
schillen bestaan slechts in bijzondere biologische inrichtingen der 
bloemen, in de verspreiding der gevoelspapillen op den meeldraad, 
en in den vorm dier papillen. Ten aanzien van den voim kunnen 
twee typen van tepelcellen onderscheiden worden, waarvan wij het 
eerste reeds bij Berberis vulgaris hebben leeren kennen, en dat zich 
ook nog voordoet bij Abutilon striatum. De beweegbare meeldraden 
van een aantal Opuntia - soorten vertoonen een tweeden vorm, die 
uit een morphologisch oogpunt nog meer gedifferentieerd is, m«t 
betrekking tot zijn physiologische rol (zie fig. 9). De gevoelige 
tepels der opperhuidscellen worden gevormd door eene uitstulping, 
niet van den geheelen buitenwand, maar van het protoplasma zelf, 
op eene enkele plaats van den buitenwand. Deze is zeer vei dikt, 
evenals in het vorige geval, doch op de plaats waar zich de proto- 
plasmapapil voordoet, wordt hij door deze laatste als t vvaie dooi- 
