— 198 
Dé hechtranken zijn draad vormige, soms vertakte organen, waar¬ 
van de morphologische beteekenis van de eene soort tot de andere 
kan verschillen, doch waarvan de physiologische eigenschappen 
overal in hoofdzaak dezelfde zijn. Dat zij prikkelbaar zijn, volgt reeds 
a priori uit het feit, dat, zoolang zij niet in aanraking komen met 
een vast voorwerp, de ontwikkeling regelmatig voortgaat, ionder 
draaiing, tot het einde toe; ook ziet men dat de onnoodige ranken 
van den wijnstok, b. v., rechte vertakkingen vertooneja ; doch, waar 
zij in aanraking komen met een vast voorwerp, ondergaan zij eene 
kromming, en is het voorwerp daartoe geschikt, zoo winden zij zich 
in een dichte spiraal daarom heen. 
De draaiing der hechtranken moet natuurlijk worden toegeschreven 
aan eene turgorverhooging aan de buitenzijde, veroorzaakt, zooals 
altijd, door den prikkel ; wat dezen betreft, zijn invloed kan zich 
slechts doen gevoelen in de opperhuidscellen, aangezien deze alleen 
in aanraking met het voorwerp komen ; ook kan men reeds a priori 
de opperhuid der ranken als het prikkelbaar weefsel, als een zins- 
epithelium beschouwen, hetgeen echter nog hngs anatomischen 
weg te bevestigen valt. 
« Over ’t algemeen vertoont de opperhuid der hechtranken niet die 
kenmerkende bijzonderheden die wij reeds vroeger bij prikkelbare 
epidermiscellen waargenomen hebben, in betrekking tot die uitzon¬ 
derlijke physiologische verrichting. Zonder dat zij zich nochtans 
door diepe verschillen van eene gewone opperhuid onderscheiden 
laat een zorgvuldig onderzoek toch eemge kenmerkende eigen¬ 
schappen ontdekken, die zonder twijfel op eene prikkelwaarneming 
wijzen. De cellen zijn kleiner, doch betrekkelijk hooger dan gewone 
opperhuidscellen, en bevatten eene groote hoeveelheid protoplasma, 
hetgeen in de gewone opperhuid eene uitzondering is. Zooals te 
verwachten was, zijn de wanden dun, inzonderheid de buitenwanden, 
die echter eene tamelijk sterk ontwikkelde cuticula vertoonen ; deze 
is diep geplooid, hetgeen waarschijnlijk het afglijden der ranken 
van haren steun moet beletten. Daarenboven zijn de buitenwanden 
naar buiten gewelfd, dit wil zeggen meer of minder papilvormig, 
zoodat een zwakke druk gemakkelijk de noodwendige plasmadefor- 
matie kan teweegbrengen; dit geschiedt wanneer de rank zich tegen 
een vasi voorwerp aandrukt. Het verschijnsel, is nochtans niet zoo 
eenvoudig, zooals blijkt uit de waarnemingen van Pfeffer, die de 
