— 2ÓÖ — 
ranken volmaakter gemaakt. Maar gedurende de krommingsbewe- 
gingen dier organen, glijden zij langzaam over den steun, en de 
plooien springen bij gevolg over de uitpuilende oneffenheden, zoodat 
elke opperhuidscel, die een zeker aantal cuticula-plooien vertoont, 
eene reeks achtereenvolgende stootjes ondergaat, die snel genoeg 
op elkander volgen, om aan de prikkelvoorwaarden te voldoen. 
Hoewel dit nu slechts eene hypothese is, levert zij ons toch de eenige 
verklaring dier cuticulaplooien, die voor de prikkelbare ranken 
kenmerkend zijn. 
Bij enkele klimplanten vertoonen de hechtranken eene eenigszins 
meer gedifferencieerde opperhuid, en de gevoelscellen doen bij die 
soorten aan sommige hooger beschreven typen denken. 
Een aantal Cucurbitaceeën-ranken vertoonen tepelcellen, die kun¬ 
nen vergeleken worden bij de gevoelige opperhuidscellen der 
Opuntia- en Cerews-meeldraden. De epidermis dier ranken bestaat 
uit vlakke cellen, zonder gewelfdenbuitenwand; deze laatste is zeer 
verdikt, en ’t is in de dikte van den buitenwand dat het wandplasma 
eene kleine uitstulping (een tepeltje) vormt, waarvan de top bijna 
de cuticula bereikt. Dergelijk geval vindt men onder andere bij 
Gucurbita Pepo, Lagenaria , Bryonia alba . De vorm dier proto- 
plasma-tepeltjes verschilt natuurlijk van de eene soort tot de andere, 
evenals hun getal; bij Curcubita is er één per cel, terwijl bij Bryo¬ 
nia elke cel er 3-6 vertoont. Bij eene andere rankplant, Urvillea 
ferruginea , wordt het type der gevoelscellen van de Berberis- meel¬ 
draden aangetroffen : de wanden zijn zeer verdikt, behalve in de 
hoeken, waar drukking bij gevolg eene beweging van den buiten¬ 
wand kan teweegbrengen. 
Over ’t algemeen is de aanpassing van de gevoelige opperhuid der 
ranken zeer gering, zooals uit de bovenstaande beschrijving blijkt, 
hetgeen zeer vreemd voorkomt als men denkt aan hare prikkelbaar¬ 
heid, die in vele gevallen waarlijk verbazend is. 
Indien men eene vergelijking maakt tusschen de zinswaarnemingen 
bij planten en bij dieren, komt men tot het besluit dat de gevoelig¬ 
heid der eerste zich beperkt tot eene enkele groep indrukken, die 
overeenstemmen met den tastzin der dieren, voor zooveel de be¬ 
schreven bewegingen alleen in aanmerking genomen worden; in die 
verschillende gevallen, werd immers steeds van aanraking, dus van 
een kontaktprikkel gèsproken. 
