29 
zij groeiden spoedig over den rand en wortelden buiten 
de potten, den grond tusschen deze weldra geheel bedek¬ 
kende. Herhaalde malen werden zulke gedeelten opgenomen 
en in nieuwe potten geplaatst. In het najaar opgenomen en 
in de kas gebracht, gingen deze planten telkens sterk achter¬ 
uit, vooral als de lucht of de grond te vochtig waren, in den 
zomer ontwikkelden zij zich weer krachtig en snel. 
In uiterljk verschillen de onafgebroken kas-culturen 
van de volle grondculturen ten eenen male, bijna in dezelfde 
mate en op de zelfde wijze als de alpenplanten van die der 
vlakte. Ik wil trachten dit verschil in korte woorden 
te schetsen, zooals het zich na een cultuur van twee jaren, 
dus in dezen herfst (Sept.-Oct. 1899) voordoet. (Plaat I, 
fig. 1-4 en fig. 5-7.) 
De kasplanten zijn zeer licht groen, bijna bleek, de 
toppen hunner bladeren rood, en deze roode kleur strekt zich, 
in stippen en vlekken, meer of minder over het geheele blad 
uit. Het meeste rood heeft, naden top, de basis van het blad ; 
hier en daar ziet men groepjes bladeren, die over hun geheele 
oppervlakte rood van kleur zijn. 
De bladeren der volle grondsplanten zijn donker groen, 
zonder roode tinten of vlekken. 
De stengels der kasplanten zijn dun, hard doch buig¬ 
zaam, houtig, en roodachtig van kleur; die der volle gronds¬ 
planten zijn dikker, saprijker, minder stevig van bouw, 
broozer en lichtgroen. De kasplanten hebben lange, weinig 
vertakte stengels, terwijl de tuinplanten juist zeer sterk 
vertakt zijn. 
De kasplanten hebben eene neiging om hunne bladeren 
in rosetjes te groepeeren, door het voortbrengen van zeer 
korte internodien tusschen deze bladeren. Deze rosetjes 
bestaan meest uit 10-12 of meer bladeren, soms ook uit 
minder ; zij zitten dicht tegen elkander aan en geven door 
