32 
stelde er echter prijs op te weten of de meer gewone ver¬ 
schijnselen van variabiliteit bij Olhonna eenig verband met 
deze adaptieverschijnselen zouden vertoonen. 
Ik koos daartoe de wisseling in het aantal lintbloemen op 
de hoofdjes. In de laatste dagen van Augustus 1899, op ver¬ 
schillende datums in September en in het begin van October 
werden telkens alle bloeiende hoofdjes der beide culturen 
afgeplukt en geteld en dit werd zoo dikwijls herhaald, dat 
ten slotte voor elke groep meer dan 300 hoofdjes onderzocht 
waren. Van de kleinere cultuur in de kas moest daartoe op 
16 dagen, van die in dén tuin op 5 dagen eene telling uitge¬ 
voerd worden. 
I 
In de tabellen III en IV zijn deze tellingen gegeven, en 
wel voor eiken dag afzonderlijk, om aan te toonen, dat het 
resultaat van alle dagen zoo goed als juist hetzelfde was. De 
voorhanden verschillen moeten als toevallige worden be¬ 
schouwd. 
De uitkomst was dat het aantal lintbloemen per hoofdje 
bedroeg : 
Med. Min. Max. 
In de kas. 12 9—14 
In den tuin. ... 13 9 — 16 
Dit verschil, hoe klein ook, is, wegens het groot aantal 
getelde bloemhoofdjes toch van groote beteekenis. De volle 
gronds-culturen met hun rijk, donkergroen loof hebben meer 
lintbloemen per hoofdje dan de kas-culturen met hun korte, 
bleeke en gedrongen bladeren. Het is duidelijk, dat een 
krachtige voeding het aantal lintbloemen vermeerdert, terwijl 
een zwakke voeding dit vermindert. 
Op de vraag, of 12 dan wel 13 het normale cijfer voor 
onze plant is, kan slechts door een onderzoek op de natuur¬ 
lijke groeiplaatsen een antwoord gegeven worden. Zoolang 
dit niet geschied is, moeten wij ons tevreden stellen met den 
