52 
(1899, c\ eveneens var. atropurpwrea) waren (in de eind- 
hoofdjes) R — 7,9 en S = 7,5. Tusschen die twee uiterste 
gevallen hebben wij alle denkbare overgangen aangetroffen. 
Wanneer men dus, in alle dergelijke gevallen , de gemiddelde 
waarde van eene eigenschap bepaald heeft door het onder¬ 
zoek van een zeker aantal individuen, is het gevonden cijfer 
geenszins de voorstelling van een erfelijke eigenschap van 
het ras, maar veeleer van de levensvoorwaarden waaronder 
de onderzochte individuen geleefd hebben, eu dit cijfer zal 
daarenboven bij dezelfde planten veel verscheidenheid ver- 
toonen, al naar gelang men vroeg- of laatbloeiende exempla¬ 
ren, eindhoofdjes of zijdelingsche hoofdjes, enz. heeft onder¬ 
zocht. 
Het ware een grove dwaling te meenen dat men het resul¬ 
taat dichter bij de waarheid zal brengen door een zeer groot 
aantal individuen te onderzoeken en in ééne groep te bren¬ 
gen. Zoodoende zou men een louter kunstmatig resultaat 
bekomen. Laten wij immers een oogenblik onderstellen, dat 
wij alle door ons onderzochte hoofdjes is ééne groep veree- 
nigen, en daaruit de gemiddelde waarden R en S berekenen. 
Die w r aarden zullen afhangen van het respectieve aantal 
vroegbloeiende en laatbloeiende, rijk gevoede en karig 
gevoede planten die werden onderzocht, alsook van het 
relatieve aantal eindhoofdjes en zijdelingsche hoofdjes. 
Gemiddelde waarden, op die wijze verkregen, leeren ons 
niets. 
De waarschijnlijkheidsrekening leert ons, wel is waar, dat 
een statistisch resultaat des te meer vertrouwen verdient, 
naarmate de individueele cijfers talrijker worden. Dit is 
echter alleen geldig zoolang de onderzochte individuen 
gelijksoortig zijn. Zoodra men ongelijksoortigheid bespeurt 
dienen de bouwstoffen in groepen van gelijksoortige individuen 
gebracht te worden, ten einde op die wijze de oorzaken der 
