I II IV V 
Individuen 48 191 58 12 
In 1897 werd een gedeelte van het zaad van dezelfde vrucht uitge¬ 
zaaid. De verkregen planten waren evenrijk aan overtallige stampers 
als in 1896. Het zaad van de vier beste planten werd uitgekozen en in 
1898 uitgezaaid : nu werd eene cultuur verkregen die evenrijk was aan 
overtallige stampers als de oorspronkelijke mephisto, met de kleuren 
van Danebrog (rood en wit), 
In al deze proeven is het onmogelijk eene keus te doen die onafhan¬ 
kelijk zij van de individueele kracht der planten. De teeltkeus is in dit 
geval eigenlijk niets anders dan het uitkiezen der exemplaren die gedu¬ 
rende de gevoelige periode het rijkste voedsel ontvingen. 
§ 13. Teruggaande teeltkeus. — ls het mogelijk, door het uitkiezen 
der exemplaren die het kleinste aantal overtallige stampers bevatten, 
opnieuw een niet monstrueus ras te bekomen ? Kan die keus volkomen 
onafhankelijk van de individueele kracht dér planten geschieden ? 
Eerste proef . In 1893 werd ééne eindbloem met één overtallig stam¬ 
pertje met haar eigen stuifmeel bevrucht. De plant was zwak, de vrucht 
klein. 
Uit de zaden werd in L894 eene cultuur van -86 planten verkre¬ 
gen ; er was geen enkele vrucht met minder dan 7 overtallige 
stampers. Drie planten, met 7, 10 en 12 overt, stampers werden 
zelfbevrucht ; het zaad van ieder plant werd afzonderlijk uitge¬ 
zaaid. Op 100 individuen die aldus werden verkregen, was er 
slechts één zonder overt, stamp., en 9 met minder dan 7 dergelijke 
organen. Alleen de nakomelingen van de vrucht met 10 overtallige 
stampers vertoonden een duidelijken teruggang. Yan deze nakomelin¬ 
gen werden 3 planten uit gekozen: hare eindbloemen (respectievelijkmet 
8 , 3 en 6 overt, stamp.) werden zelfbevrucht en gaven zaad. In 1896 werd 
dit uitgezaaid (het zaad van ieder plant afzonderlijk). De teruggang, ver¬ 
geleken bij 1895, was zeer duidelijk. De planten stonden echter dicht 
bijeen : zonder deze omstandigheid ware het vermelde resultaat onge¬ 
twijfeld niet verkregen geweest. 
De planten zonder overtallige stampers waren te zwak om als zaad- 
dragers gebruikt te kunnen worden. Dientengevolge werden planten 
met 1 à 8 overtallige stampers uitgekozen en zelfbevrucht. Uit haar zaad 
werd in 1897 eene cultuur van 289 planten verkregen. Hier was geen 
gebrek aan plaatsruimte, en nochtans was de terruggang, ten gevolge 
van de teeltkeus, zeer duidelijk : 12 % der planten waren van overtallige 
stampers geheel verstoken, en 42 °[ 0 hadden er slechts 1 à 6. Nochtans 
waren er nog 8 °/ 0 met een volledigen krans, zoodat hier van eene vol¬ 
ledige verdwijning der monstruositeit geen sprake was. 
