245 — 
en houdt zich daaraan roet zijne pooten vast ; het tracht zijne slurf 
van boven in de bloem te voeren, en drukt daarbij met zijn kop 
tegen het gewelf ij. Daardoor wordt het onderste kroonblad meer 
of minder naar beneden gedrukt (dit wordt bevorderd door de 
geleding b; fig. 90,1). Ten gevolge daarvan wordt het voorste 
gedeelte e der V— vormige opening der beurs naar onderen en naar 
voren gebracht en aldus ontbloot, en de twee kleppen der beurs 
worden tevens een weinig van elkander verwijderd, op zulke wijze 
dat de Y nu iets wijder openstaat. Het binnenste der bloem wordt 
aldus toegankelijk. Het insect kan nu zijn zuiger in de beurs en 
dieper in de bloem steken en komt daarbij in aanraking met het 
uitsteeksel a (1) : zijn zuiger wordt ingesmeerd met de kleverige 
zelfstandigheid welke door a afgescheiden wordt, maar (naar Hil- 
debrandt) niet met stuifmeel bepoederd. Als de zuiger daarna uit 
de bloem teruggetrokken wordt neemt hij een zekere hoeveelheid 
stuifmeel uit den lepel mede. 
Als het insect de bloem verlaat keert het onderste kroonblad 
door de veerkracht der geleding b tot zijn oorspronkelijken stand 
terug en de bloem wmrdt opnieuw gesloten (vergelijk met Linaria , 
de meeste Papilionaceeën, Fumaria , enz.).—Als het insect zijne 
met stuifmeel beladen slurf in een tweede bloem voert, worden 
eenige stuifmeelkorrels (uit de eerste bloem) bij het uittrekken der 
slurf door het uitsteeksel a gelijmd, en de slurf wordt op dezelfde 
wijze als de eerste maal, met een nieuwen voorraad stuifmeel uit 
den lepel beladen. 
Kruising door insecten wordt op de hooger beschreven wijze 
volkomen verzekerd. Bij uitblijvend insectenbezoek grijpt spontane 
zelfbestuiving op de volgende wijze plaats (naar Hilderbrandt) , 
als men de bloemen in eene kamer laat bloeien en tegen insecten 
beschut, ziet men dat de beide vleugelvormige kelkbladen na 
eenigen tijd samenneigen, waardoor aangeduid wordt dat de be¬ 
vruchting volbracht is (dit geschiedt ook bij ongunstig weder). Men 
kan daarbij duidelijk waarnemen dat het uittsteeksel a zich naar 
voren gekromd heeft (fig. 89,7), en aldus zijne tepeldragende zijde in 
aanraking brengt met het stuifmeel dat in den lepel ligt. 
In ons gebied is P. vulgaris altijd rose : wij hebben in Vlaanderen 
(1) Dit uitsteeksel wordt in fig. 89 door a , in fig. 90,4 door h aangewezen. 
