— 210 
L., o* 29. 4. 89, Destelbergen. Hylemyia cinerella Meig., 
6. 5. 88, Heusden. (Dit zijn de eenige bezoekers die wij op 
deze plant ooit hebben gezien, ofschoon wij haar meermalen 
bij gunstig weder gadegeslagen hebben). 
517. Teesdalia nudicaulis R. Br.— Ms voren. ( Comme 
le N° 516). — Muller, Fertilis., blz. 106, figg. 
Twee lange en twee kortere kroonbladen. Bloemen klein, in den 
beginne tot eene vlakke bloeiwijze vereenigd ; naarmate de bloei 
voortschrijdt wordt de as langer, en daardoor wordt de bloeiwijze 
» 
tot een tros verlengd. De kelkbladen hebben (bij onze exemplaren) 
een witten rand, waardoor zij bijdragen om de inflorescentie in 
’t oog springend te maken. De helmdragers der 6 meeldraden zijn 
van een wit vleugelvormig aanhangsel voorzien. De vleugels der 
4 lange meeldraden zijn grooter en aangedrukt tegen het vruchtbe¬ 
ginsel, hetwelk van voren naar achteren samengedrukt is. 
Het centrum der basis van ieder kroonblad vertoont een kleine 
indeuking; tegenover ieder dezer indeukingen heeft de vleugel van 
den overeenkomstigen langen meeldraad een indeuking van gelijken 
aard.Tusschen beide ligt een druppel honig, en, onder dezen druppel 
verborgen, eene kleine groene honigklier. 
Alvorens de bloem ontluikt zijn de 6 helmknoppen met hunne 
stuifmeelzijde naar den stempel gekeerd; de 4 lange bevinden zich 
een weinig boven den stempel, de 2 korte op gelijke hoogte als deze. 
Als de bloem ontloken is worden de 6 meeldraden 90° gedraaid : de 
helmknoppen der lange meeldraden worden naar de aangrenzende 
korte meeldraden gekeerd ; de helmknoppen der korte meeldraden 
worden naar de buitenzijde gekeerd. Nu gaan de helmknoppen open, 
en de stempel wordt geslachtsrijp. Insecten die honig zuigen komen 
met het stuifmeel en met den stempel in aanraking. Bij uitblijvend 
insectenbezoek wordt spontane zelfbestuiving door de lange meel¬ 
draden bewerkstelligd. 
Bloeit gewoonlijk Maart-April. Na den strengen winter 1890-91 
hebben de meeste exemplaren in Mei-Juni gebloeid ; het heeft ons 
daarenboven geschenen dat deze soort sedertdien minder verspreid 
is en later bloeit dan in vroegere jaren, en vooral op beschutte 
plaatsen (b. v. in sparrebosschen) is behouden gebleven. 
