316 
De kelkbuis heeft de gedaante van een zeer ondiepen, bijna vlak¬ 
ken schotel. Het centrum van den schotel wordt ingenomen door den 
sterk verheven bloembodem, waarop een zeker aantal eenbladige 
stampers zitten. Aan den rand van den schotel, aan de basis en aan 
de binnenzijde der meeldraden wordt honig ( 'h ) afgescheiden. — Als 
de bloem ontluikt worden de kelkslippen teruggeslagen ; de smalle, 
witte kroonbladen staan recht overeind of neigen zelfs een w^einig 
naar binnen samen. De meeldraden spreiden zich niet uit, maar 
blijven tot het einde van den bloei recht overeind of iets samen¬ 
neigend. De bloemen zijn weinig in ’t oog vallend, te meer daar de 
kroonbladen vroeg afvallen. De helmdragers zijn talrijk, dicht aan¬ 
eengesloten en wit : na het afvallen der kroonbladen vormen zij het 
eigenlijke omhulsel der bloem. — Een insect, dat tot den honig wil 
doordringen, moet zijne slurf tusschen de meeldraden en de stampers 
in de bloem voeren, en komt daarbij onvermijdelijk met de voort¬ 
plantingsorganen in aanraking: als hetzelfde insect achtereenvolgens 
meerdere bloemen bezoekt grijpt kruisbevruchting plaats. Wij 
beschouwen deze bloem als eene bijenbloem , want de honig is onge¬ 
veer 4,5 mill, diep verborgen en de bloem is overhangend . 
Fjg. 109. — Rubus Idaeus (naarde natuur, iets geschematiseerd). 
h, honig. — kroonblad (aan de rechterzijde is het kroonblad afgevallen). De 
meeldraden zijn ongeveer 4,5 mill. lang. 
Bij uitblijvend insectenbezoek kan spontane zelfbestuiving plaats 
grijpen, daar de stempels in vele bloemen met de helmknoppen in 
aanraking komen ; daarenboven kan stuifmeel uit de helmknoppen 
op de stempels vallen. 
