— 392 — 
Het ware wenschelijk dat een zeker aantal soorten in dit 
opzicht nauwkeurig bestudeerd werden ; in ieder geval mogen 
wij uit de medegedeelde feiten besluiten, dat alles samen¬ 
werkt om den levensduur van het onkruid op een roggeveld 
zooveel mogelijk te beperken. 
Onderzoeken wij nu hetzelfde veld in Augustus en Sep¬ 
tember : de rogge is weg, en het terrein is met rapen (knol¬ 
len) bezaaid. Wij vinden hier bijna al de soorten die wij te 
voren tusschen de rogge hadden aangetroffen, in den vorm 
van kiemplantjes terug : een gedeelte van de ontzaglijke 
massa onkruidzaad, die gedurende de voorafgaande maanden 
door de hand der natuur werd uitgestrooid, kiemt te gelijker 
tijd als de knollen (1). Maar weldra (einde Augustus-Septem- 
ber) wordt de akker gewied ; daardoor heeft een nieuwe 
slachting plaats, en de planten die aan de wiedsters zijn ont¬ 
snapt of die na het wieden kiemen worden door den naderen¬ 
den winter in hare ontwikkeling gehemd. Gedurende den 
winter worden zij door het successieve rooien der knollen 
gedeeltelijk vernield. In Maart of April wordt de grond met 
de heg schoongemaakt, beploegd (of omgespit), bemest en met 
aardappelen beplant : alleen de soorten, die zeer vroeg 
bloeien ( Veronica hederaefolia, Draba verna , enz.) hebben 
op het knollenveld zaad kunnen dragen. 
De aardappelen staan nu op rijen gepoot ; het seizoen is nu 
voor de kieming buitengewoon gunstig, en myriaden onkruid- 
planten schieten tusschen de aardappelplanten uit den versch 
omgewerkten grond op. Door het aanaarden der aard¬ 
appelplanten wordt een gedeelte van het onkruid, vooral in 
de brauwen (voren) die tusschen de rijen aardappelplanten 
(1) Het mest, dat onmiddellijk vóór het uitzaaien der knollen op den 
akker wordt gebracht, bevat soms veel onkruidzaad, en het knollenzaad is 
niet altijd met de noodige zorg schoongemaakt. Tallooze nieuwe kiemen 
worden aldus door den landbouwer zelf op den akker gebracht. 
