- 411 — 
breekt), enkele varens (. Blechnum spicant , Pteris , enz.) en 
Gramineeën ; Orchis maculata , Epipactis lati folia. Teu- 
crium Scorodonia komen in sommige dennenbosschen bij 
duizenden voor ; ook zeer schrale heideplantjes {Calluna 
vulgaris) worden er enkele malen aangetrofFen. Eindelijk — 
na 20 à 25, soms na 30 jaar — worden de laatste boomen, 
die nu 10 à 15 meters hoog opgeschoten zijn, geveld ; de 
grond wordt omgewerkt, de boschflora wordt hierdoor ver¬ 
nield en er wordt een nieuw bosch aangelegd, of het terrein 
wordt tot een ander cultuur gebruikt. 
Boschwegen :de wegen die door de bosschen loopen, 
ondergaan veel minder den invloed van den mensch dan de 
bosschen zelve, en hun plantengroei geeft waarschijnlijk een 
vrij getrouw denkbeeld van den oorspronkelijken natuur¬ 
staat. Deze wegen worden gewoonlijk weinig getreden ; de 
grond blijft er soms zeer langen tijd onaangeroerd ; indien de 
weg breed genoeg is en indien de boomen die er langs staan 
niet te hoog zijn ontbreekt het er niet aan licht. — Op de 
zandachtige gronden, vooral in de sparrenbosschen (b.v. So- 
merghem, Bellem, Meirelbeke, enz.), stemt de flora der wegen 
schier volkomen overeen met de flora der Kempische heiden: 
somwijlen is de weg over zijn geheele breedte, uitgenomen 
een smal, kronkelend voetpad in ’t midden, begroeid met 
Calluna vulgaris , waartusschen Erica tetralix, Gentiana 
Pneumonanthe (zeldzaam), Drosera rolundifolia , Sarothamnus 
Scoparius , Genista- soorten, J uncus squarrosus, Molinia coe- 
rulea, Myrica Gale (b. v. te Bloemendaal) enz. groeien. 
* Het is in dergelijke wegen, die wij heideachtige wegen wen- 
schen te noemen, dat de flora der thans verdwenen heiden 
behouden is gebleven. Verder zullen wij aantoonen dat, 
in sommige gevallen, de flora van de heideachtige wegen van 
zelf de naburige gronden overrompelt. — In andere bosschen 
zijn de wegen, over het grootste gedeelte hunner breedte 
